ﻣﻦ ﯾﻪ

ﻣﻦ ﯾﻪ
ﮔﻼﯾﻠﻢ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺍﯾﻦ
ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ
ﺷﻮﻡ
ﺭﺍﻫﻢ ﺑﻪ
ﻗﺒﺮ ﻭ ﺳﻨﮓ
ﮔﺮﺍﻧﯿﺖ ﻣﯿﺮﺳﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﻣﯿﺮﺳﻢ ﻭ ﺷﻌﺮ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ،
ﺑﻪ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺷﻌﻠﻪ ﮐﺒﺮﯾﺖ ﻣﯿﺮﺳﻪ
ﺩﺭﺩﻡ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﺜﻪ ﺩﺭﺩﻩ ﺣﺎﻓﻈﻪ،
ﺩﺭﻣﻮﻧﺸﻢ ﻫﻤﻮﻧﯿﻪ ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﺭﺍﺯﯾﻪ
ﻧﺴﻠﯽ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﻋﺼﺮ ﺣﺠﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺳﺎﻗﯿﺎﯼ ﺍﺭﻣﻨﯿﻪ ﭘﯿﺮ ﺭﺍﺿﯿﻪ
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﯾﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺰﺧﺮﻓﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺟﺮﻋﻪ ﻫﺎﯼ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﺩﻟﺨﻮﺷﻢ
ﺭﺍﺳﮑﻮﻝ ﻧﯿﮑﻒ ﯾﻪ ﭘﯿﺮﺯﻧﻮ ﺷﻘﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻦ،
ﺑﺎ ﺍﻭﻥ ﺗﺒﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﻮ ﻣﯿﮑﺸﻢ ....
ﻫﯽ ﻣﺴﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻣﺜﻪ ﯾﻪ ﺑﻄﺮﯼ ﺷﺮﺍﺏ
ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﭘﺎﺵ ﺑﯿﻔﺘﻪ ﯾﻪ ﮐﻮﮐﺘﻞ ﻣﻮﻟﻮﺗﻮﻓﻪ
ﯾﻪ ﻣﺠﺮﻡ ﻓﺮﺍﺭﯼ ﺷﺪﻡ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ
ﺩﺭﮔﯿﺮ ﯾﻪ ﮔﺮﯾﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻗﻔﻪ
ﻓﺮﻗﯽ ﻧﺪﺍﺭﻩ ﺟﺎﺩﮤ ﭼﺎﻟﻮﺱ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻗﻢ
ﻣﻦ ﻣﺴﺘﯽ ﺍﻡ ﮐﻪ ﺧﻮﺵ ﺩﺍﺭﻩ ﺭﺍﻧﻨﺪﮔﯽ ﮐﻨﻪ
ﯾﻪ ﻣﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺁﮐﻮﺍﺭﯾﻮﻡ ﺯﺍﺭ ﻣﯿﺰﻧﻪ
ﺗﺎ ﺗﻮﯼ ﺍﺷﮑﻬﺎﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻪ
ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻠﻮ ﺗﻠﻮ ﺑﺨﻮﺭﯼ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﻮﻧﻪ ﺭﻭ
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﺴﺖ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺑﻪ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﻣﯿﺮﺳﯽ
ﺗﻮ ﻣﺴﺘﯽ ﺁﺩﻣﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻬﺮﺑﻮﻥ ﻣﯿﺸﻦ
ﺣﺘﯽ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﯼ ﺗﻮﯼ ﺍﯾﺴﺖ ﺑﺎﺯﺭﺳﯽ
‏[ ﺩﮐﻠﻤﻪ‏]
ﻣﯿﺨﻨﺪﻥ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﺩﺳﺘﺒﻨﺪ ﻣﯿﺰﻧﻦ
ﺭﺍﻫﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺮﺩﻥ ﺗﻮ ﺑﺎﺯ ﻣﯿﮑﻨﻦ
ﺗﻮ ﺩﺍﻡ ﻣﻮﺭﭼﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﻠﯿﻤﺎﻥ ﺑﺪﻝ ﻣﯿﺸﯽ
ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﯿﮑﻨﻦ
ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﭼﻨﺪﻣﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﻪ ﺟﺮﻡ ﻣﺸﺘﺮﮎ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﺿﺮﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺗﻮ ﻫﺎﺷﻮﺭ ﻣﯿﺰﻧﻪ؟
ﺑﺮﮔﺮﺩ ﺧﻮﻧﻪ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﻪ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﯽ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮ ﺷﻮﺭ ﻣﯿﺰﻧﻪ ...
ﯾﻪ ﮔﻼﯾﻠﯽ ﻭ ﺗﻮ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺷﻮﻡ
ﺭﺍﻫﺖ ﺑﻪ ﻗﺒﺮﻭ ﺳﻨﮓ ﮔﺮﺍﻧﯿﺖ ﻣﯿﺮﺳﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﻣﯿﺮﺳﯽ ﻭ ﺷﻌﺮ ﺗﻮ ﻓﻘﻂ،
ﺑﻪ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺷﻌﻠﻪ ﮐﺒﺮﯾﺖ ﻣﯿﺮﺳﻪ
ﻫﯽ ﻣﺴﺖ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﻣﺜﻪ ﯾﻪ ﺑﻄﺮﯼ ﺷﺮﺍﺏ
ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﭘﺎﺵ ﺑﯿﺎﻓﺘﻪ ﯾﻪ ﮐﻮﮐﺘﻞ ﻣﻮﻟﻮﺗﻮﻓﻪ
ﯾﻪ ﻣﺠﺮﻡ ﻓﺮﺍﺭﯼ ﺷﺪﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ
ﺩﺭﮔﯿﺮ ﯾﻪ ﮔﺮﯾﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻗﻔﻪ
ﻫﯽ ﻣﺴﺖ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﻣﺜﻪ ﯾﻪ ﺑﻄﺮﯼ ﺷﺮﺍﺏ
ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﭘﺎﺵ ﺑﯿﺎﻓﺘﻪ ﯾﻪ ﮐﻮﮐﺘﻞ ﻣﻮﻟﻮﺗﻮﻓﻪ
ﯾﻪ ﻣﺠﺮﻡ ﻓﺮﺍﺭﯼ ﺷﺪﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ
ﺩﺭﮔﯿﺮ ﯾﻪ ﮔﺮﯾﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻗﻔﻪ