خدایـــــا!

خدایـــــا!
اجازه هست ناصبوری کنم؟
به بزرگیت قسم ازصبوری خسته ام . . .
ازفریادهایی که درگلویم خفه ماندو میماند . . .
ازاشک هایی که شبها تنها بالشم و تو شاهد آن هستی . . .
و ازحرف هایی که زنده به گورگشت در گورستان دلم!
آسان نیست درپس خنده های مصنوعی؛
گریه های دلت رادربی پناهیت . .
درپشت هزاران دروغ پنهان کنی!

آرزوی پــــــروازبه سوی تو را دارم؛
خدایا! مرگ میخواهم . . .
مرگ . . .

خسته ام اما صبور