ﺩﺭ  ﺯﺍﻧﻮﺍﻧﻢ ﻗﻮﺕ ﺭﻓﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﻡ

ﺩﺭ  ﺯﺍﻧﻮﺍﻧﻢ ﻗﻮﺕ ﺭﻓﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﺣﺎﻟﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺜﻨﻮﯼ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﻭﻗﺘﯽ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺳﺮ ﺑﺮ ﺗﻦ ِ ﻣﺎ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻦ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺑﯽ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺑﯽ ﭼﯿﺰﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺳﺘﻢ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺩﻭﺭ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﻏﺬ ﺗﻤﻨﺎﯾﺶ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﻓﺮﺩﺍ ﻗﺮﺍﺭﻣﺎﻥ ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﻓﺮﺩﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻤﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﺑﺮ ﺁﻟﻮﺩ ﺗﺎﻥ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ
ﻓﺮﺩﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺎ ﺑﯿﻔﺘﺪ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻥ ﻟﯿﻼ‌ ﺑﯿﻔﺘﺪ
ﻟﯿﻼ‌ ...؟ ﻣﻦ ﻭ ﻟﯿﻼ‌ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﻮﺩﯾﻢ
ﺍﺯ ﻧﯿﻤﮑﺖ ﻫﺎﯼ ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﻮﺩﯾﻢ
ﺑﯽ ﻻ‌ﯼ ﻻ‌ﯼ ﺍﻭ ﺳﺮ ﺧﻔﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺣﺎﻝ ﻣﺜﻨﻮﯼ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﺍﺭ ﺑﺴﺘﻪ ﯼ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﯽ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﻝ ﺩﻫﺪ ﯾﺎ ﺩﻝ ﺑﮕﯿﺮﺩ
ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﮔِﻞ ﺑﮕﯿﺮﺩ...!