ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ ...

ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ ...

ﺍﺯ ﭘﯿﻨﻪ ﺩﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺳﻮﺯﻧﺶ ، ﺟﯿﺒﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﻭﺯﺩ،ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﮐﻮﺩﮎ ﻓﺎﻟﮕﯿﺮ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻭﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ...
ﺍﺯ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺳﺮ ﭼﻬﺎﺭﺭﺍﻩ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺳﮑﻪ ﻣﯽ ﻓﺮﻭﺷﺪ...
ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﯽ ﺁﯾﻨﺪ...
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﻥِ ﺑﯿﭽﺎﺭﮔﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺮﮒ ﺯﻣﯿﻦ ﻟﺨﺘﻪ ﺷﺪﻩ...

ﺍﯾﻨﺠﺎ

ﺩﻝ ﻫﺎ ﺍﺯ ﻣﺤﺒﺖ ﺯﯾﺎﺩ ﺗَﺮَﮎ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﻧﺪ
ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺍﺗﺎﻕ ﻫﺎ ، ﺻﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻨﺠﺮﻩ ﺧﻔﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ...
ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺁﻓﺘﺎﺏ ، ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻫﻮﺍ ﮐﻪ ﺳﺮﺩ ﺷﺪ ، ﯾﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﻫﺎ ﮐﻨﯽ ..
ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻫﯿﭻ ﺩﺳﺖ به ﮔﺮﻣﯽ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﻟﻤﺲ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ...

خدایا!!!!!

اینها که نوشتم تمام گفتنی های دلم نیست...
گاه چندین هزار جمله هم هنوز حرف دل آدم نیست...