ﻧﺸﺴﺖ ﺗﻮ ﻣﺎﺷﻴﻦ، ﺩﺳﺘﺎﺵ ﻣﻰ ﻟﺮﺯﻳﺪ، ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺭﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﻛﺮﺩﻡ . ﮔﻔﺖ ا

ﻧﺸﺴﺖ ﺗﻮ ﻣﺎﺷﻴﻦ، ﺩﺳﺘﺎﺵ ﻣﻰ ﻟﺮﺯﻳﺪ، ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺭﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﻛﺮﺩﻡ . ﮔﻔﺖ ابراهیم ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺍﺕ ﺑﻮﻯ ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺪﻩ ، ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺎﻫﻰ ﺧﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ . ﮔﻔﺖ ﻣﺎﻫﻰ ﻣﺮﺩﻩ ﻛﻪ ﺑﻮﻯ ﺩﺭﻳﺎ ﻧﻤﻴﺪﻩ ، ﮔﻔﺘﻢ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺮﮒ
ﺑﻮﻯ ﺍﻭﻥ ﺟﺎﻳﻰ ﺭﻭ ﻣﻴﺪﻩ ﻛﻪ ﺩﻟﺘﻨﮕﺸﻪ، ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺑﻤﻴﺮﻡ ﺑﻮﻯ ﺗﻮ ﺭﻭ ﻣﻴﺪﻡ؟ ﺷﻴﺸﻪ ﺭﻭ ﻛﻤﻰ ﺩﺍﺩﻡ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﻢ ﺯﺩﻡ ﺑﻪ ﺳﻴﮕﺎﺭ ﺗﺎ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮﺵ ﺑﻴﻮﻓﺘﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ. ﮔﻔﺘﻢ ﺗﻮ ﻫﻴﭻ ﻭﻗﺖ ﻧﻤﻰ ﻣﻴﺮﻯ، ، ﻻﺍﻗﻞ ﺑﺮﺍ ﻣﻦ ..
ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﺑﻤﻴﺮﻯ ﺑﻮﻯ ﭼﻰ ﻣﻴﺪﻯ؟ ﮔﻔﺘﻢ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﻮﻥ ﮔﺮﻩ ﺯﺩﻯ؟ ﮔﻔﺖ ﻧﻪ، ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻦ ﺑﻮﻯ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺍﻯ ﺭﻭ ﻣﻴﺪﻡ ﻛﻪ ﺁﺳﻤﺎﻧﺶ ﺭﻭ ﮔﻢ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﮔﻔﺘﻢ ﺗﻮ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﮔﺮﻩ
ﺯﺩﻯ، ﻣﻦ ﺑﻌﺪ ﻣﺮﮒ ﺑﻮﻯ ﻣﻪ ﻭ ﺍﺑﺮ ﺑﻮﻯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻮﻯ ﻣﺎﻩِ ﻛﺎﻣﻞ ﺭﻭ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺩ، ﺑﻮﻯ ﻳﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻓﻰ ﺭﻭ ﻛﻪ
ﺩﺳﺘﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻮ ﺟﻴﺐ ﻫﺎﻯ ﭘﺎﻟﺘﻮ ﻣﻦ ﮔﻢ ﺷﺪ .. ﺑﻮﻯ ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﻜﺎﺏ ﺑﻪ ﺑﻴﺠﺎﺭ، ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺭﭼﻴﻦ، ﺑﻮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻛﻮﺩﻛﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻛﻨﺎﺭ ﮔﺮﺩﻧﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻛﻮﺩﻛﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﻛﻮﭼﻚ ﺗﻮ ﻭ ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻟﺐ ﻫﺎﻯ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﻮﺳﻴﺪﻥ ﺍﺕ ﺑﻮﺩ . ﮔﻔﺖ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺲ ﻛﻦ ﺍﺷﻜﻢ ﺩﺭ ﺍﻭﻣﺪ ﻭ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺗﻮ ﺑﺨﺎﺭ
ﻧﻔﺲ ﻫﺎﻯ ﮔﺮﻡ ﻭ ﮔﺮﻳﻪ ﻫﺎﻳﺶ ﮔﻢ ﺷﺪ . ﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﻭﻗﺖ ﺑﻮﻯ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺩﻳﻢ