عَنْ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ علی «علیه السلام»:

عَنْ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ علی «علیه السلام»:


جُمِعَ الْخَیْرُ کُلُّهُ فِی ثَلَاثِ خِصَالٍ :
۱- النَّظَرِ
۲- وَ السُّکُوتِ
۳-وَ الْکَلَامِ

فَکُلُّ نَظَرٍ لَیْسَ فِیهِ اعْتِبَارٌ فَهُوَ سَهْوٌ
وَ کُلُّ سُکُوتٍ لَیْسَ فِیهِ فِکْرَةٌ فَهُوَ غَفْلَةٌ
وَ کُلُّ کَلَامٍ لَیْسَ فِیهِ ذِکْرٌ فَهُوَ لَغْوٌ
فَطُوبَی لِمَنْ کَانَ نَظَرُهُ عِبْرَةً وَ سُکُوتُهُ فِکْرَةٌ وَ کَلَامُهُ ذِکْراً وَ بَکَی عَلَی خَطِیئَتِهِ وَ أَمِنَ النَّاسُ مِنْ شَرِّه‏


تمام خیر در سه خصلت گرد آمده است:
۱- نگریستن،
۲- سکوت
۳-و سخن گفتن.

پس هر نگاهی که تهی از عبرت باشد بی ‏توجّهی است

و سکوتی که خالی از اندیشه باشد بی ‏خبری است،

و هر سخن عاری از ذکر خدا، یاوه ،پوچ و بی‏ نتیجه است،

پس خوشا به حال کسی که نگاهش مایه‏ ی عبرت است و سکوتش اندیشه و سخن گفتنش یادآوری و ذکر است و نیز بر گناهان خود بگرید، و مردم از شرّش در امان باشند.


أمالی صدوق ص27 مجلس 8‏