ﻧﺎﺩﺭ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻤﯽ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ " ﯾﮏ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺁﺭﺍﻡ " ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ :

ﻧﺎﺩﺭ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻤﯽ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ " ﯾﮏ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺁﺭﺍﻡ " ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ :
" ﻗﻠﺐ " ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ،ﺩﻭ ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﯾﺎ ﺩﻭ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
" ﻗﻠﺐ " ﻻﻧﻪ ﮔﻨﺠﺸﮏ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﯿﺰ
ﺑﺎﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺒﺮﺩ،
" ﻗﻠﺐ " ﺭﺍﺳﺘﺶ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﻢ ﭼﯿﺴﺖ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺟﺎﯼ
ﺁﺩﻣﻬﺎﯼ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ،
" ﻗﻠﺐ " ﭼﺎﻩ ﺩﻟﺨﻮﺭﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﺪﺧﻠﻘﯽ،ﺳﻨﮕﺮﯾﺰﻩ ﺍﯼ
ﺑﯿﻨﺪﺍﺯﯼ ﺗﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﯼ !
" ﻗﻠﺐ "ﺁﯾﯿﻨﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﮑﺴﺘﻦ،ﭼﻨﺪﺗﮑﻪ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻭ
ﯾﮑﭙﺎﺭﭼﮕﯽ ﺍﺵ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﯿﭙﺎﺷﺪ ...
" ﻗﻠﺐ " ﻗﺎﺻﺪﮐﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭘﺮﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﭽﯿﻨﯽ،ﺩﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺍﻭﺝ ﻧﻤﯿﮕﯿﺮﺩ،
" ﻗﻠﺐ " ﺑﺮﮐﻪ ﺍﯼ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻣﺸﺶ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﺨﻮﺭﺩ،
" ﻗﻠﺐ "ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ،ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺎ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺯﺧﻢ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻧﻘﺶ ﺩﯾﻮﺍﺭﺵ ﻣﯿﮑﻨﺪ،ﺣﺎﻝ،ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻗﻠﺐ ﭼﯿﺴﺖ ﺑﻤﺎﻧﺪ !
ﻓﻘﻂ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ :
" ﻗﻠﺐ " ﻭﺳﻌﺘﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺣﻀﻮﺭ ﺧﺪﺍ ...
ﻣﻦ ﺣﺮﻣﯽ ﻣﻘﺪﺱ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﻠﺐ ﺳﺮﺍﻍ ﻧﺪﺍﺭﻡ