ﺧﻮﺵ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﻭﺩﺭﯾﺎ ﻭ ﻏﺮﻭﺏ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ

ﺧﻮﺵ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﻭﺩﺭﯾﺎ ﻭ ﻏﺮﻭﺏ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ
ﻭ ﭼﻪ ﺑﯽ ﺫﻭﻕ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﺑــــﺎ ﺗﻮ ﻧﺪﯾﺪ
ﺭﺷﺘﻪ ﺍﯼ ﺟﻨﺲ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺷﺘﻪ ﻛﻪ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻥ ﺗﻮﺳﺖ
ﭼـــــــﻪ ﺳﺮﻭﻗﺖ ﻣﺮﺍ ﻫــــــﻢ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻭﻋﺪﻩ ﻛﺸﯿﺪ
ﺑﻪ ﻛﻒ ﻭ ﻣﺎﺳﻪ ﻛﻪ ﻧﺎﯾﺎﺑﺘﺮﯾﻦ ﻣﺮﺟﺎﻥ ﻫﺎ
ﺗﭙﺶ ﺗﺒﺰﺩﻩ ﻧﺒﺾ ﻣـــــــــﺮﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﺍﺵ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺩﺍﺩ
ﻣﺜﻞ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺑﺨﺸﯿﺪ
ﻣﺎ ﺑــﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻫــــﻢ ﺳﻬـــــﻢ ﺯ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﺮﺩﯾﻢ
ﻫﯿﭽﻜﺲ ﻣﺜﻞ ﺗـــﻮ ﻭﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻧﺮﺳﯿﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﯽ ﺷﻌﺮ ﺑﺨﻮﺍﻧﻢ ﺩﻫﻨﻢ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺷﺪ
ﻣﺎﻩ ﻃﻌـــﻢ ﻏـــﺰﻟــــــﻢ ﺭﺍ ﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﭼﺸﯿﺪ
ﻣﻦ ﻛﻪ ﺣﺘﯽ ﭘﯽ ﭘﮋﻭﺍﮎ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﻡ
ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺯﻣــﺰﻣﻪ ﺍﻡ ﺭﺍ ﻫﻤــــﻪ ﺷﻬﺮ ﺷﻨﯿﺪ