بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت اول :
هر کسی و هر چیزی، با اسم‌ها نشانه‌ ها و آیاتش نشانه های هدایت کننده به سویش شناخته می‌شود؛ چنان که پدر یا مادر، یک اسم برای شخص است، و فرزند یک آیه برای شناساندن پدری یا مادری آنها میباشد؛ یا پزشک، یک اسم با معنا برای یک شخص می باشد، و علم او، تخصص او، معالجۀ بیمار توسط او، و مطب او، نشانه‌های هدایت کننده به سوی آیات او می‌ باشند.
خداوند سبحان برای نشان دادن و شناساندن خودش، در وجود خودمان و در افق‌های عقلی، فطری، علمی و طبیعی جهان، دو کتاب خلقت و وحی را به روی بندگانش گشود و فرمود به هر دو با دقت و بصیرت بنگرید و در این آیات من تفکر و تعقل کنید، تا مرا بهتر و بیشتر بشناسید.
سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ - به زودی به سرعت و پیاپی، نشانه‏‌های هدایت کننده به سوی خود را در افق‌ ها و در درون جانشان به آنها نشان می‏دهيم تا آشكار گردد كه او حق است، آيا كافی نيست كه او بر همه چيز شاهد و گواه است.(سوره فصلت آیه 53)
امامان علیهم السلام، اسم اعظم میباشند : هر چه که در عالَم هست، اسم - نشانۀ خداوند سبحان است، چرا که مخلوق، نشانۀ خالق - مملوک، نشانۀ مالک - و مرزوق، نشانۀ رازق میباشد؛ اما نشانه‌ ها، به تناسب مرتبۀ وجودی خود، کوچک، بزرگ، بزرگتر و بزرگترین دارند؛ چنان که خداوند سبحان فرمود: وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ - و نامهاى نيكو اسماء کمالیه، به خدا اختصاص دارد پس او را با آنها بخوانيد و كسانى را كه در موردنامهاى او به كژى مى‏‌گرايند رها كنيد؛ زودا كه به سزاى آنچه انجام مى‌دادند كيفر خواهند يافت.(سوره اعراف آیه 180)
اسم اعظم خدا، اعظم نشانه‌های او، یعنی برترین مخلوقات و انسان‌های کامل اهل عصمت علیهم السلام می‌ باشند.
حضرت امام صادق علیه السلام، در ذیل این آیه فرمودند: نَحْنُ وَ اَللَّهِ اَلْأَسْمَاءُ اَلْحُسْنَى اَلَّتِي لاَ يَقْبَلُ اَللَّهُ مِنَ اَلْعِبَادِ عَمَلاً إِلاَّ بِمَعْرِفَتِنَا - سوگند بخدا! مائيم آن نامهاى نيكو كه خدا عملى را از بندگان نپذيرد مگر آنكه با معرفت ما باشد.(اصول کافی، ج 1، ص 196)(ادامه دارد...)