ﺣﺘّﯽ ﺗﻮ ﻫﻢ... از سید مهدی موسوی

ﺣﺘّﯽ ﺗﻮ ﻫﻢ... از سید مهدی موسوی

ﺣﺘّﯽ ﺗﻮ ﻫﻢ... ﻭﻝ ﮐﻦ! ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ

ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻗﺼّﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭﯾﻢ

ﻣﻦ ﺳﻌﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﻣﺜﻞ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺒﺎﺷﻢ

ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺣﻖ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ « ﻣﻦ » ﻫﯿﺰﻡ ﻧﺒﺎﺷﻢ

ﺣﺎﻻ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻩ... ﻭ ﻣﻦ ﻣﺮﺩﻩ... ﻭ ﻫﺮﭼﻪ

ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﻦ ﺧﺎﻟﯽ ﺳﺖ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎ، ﺍﮔﺮﭼﻪ ↓

ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺷﻬﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﯽ ﻓﺸﺎﺭﺩ

ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﺵ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ

ﻫﯽ ﺁﯾﻨﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﻢ

ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮﯾﻨﻢ

ﺍﯾﻦ ﺁﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ، ﯾﮏ ﻋﮑﺲ ﻗﺸﻨﮓ ﺍﺳﺖ!

ﻣﻦ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﻡ... ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﺁ ﯾﯿﻨﻪ ﺳﻨﮓ ﺍﺳﺖ

ﺩﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﯿﭻ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺰﻡ

ﺩﺭﯾﺎﯾﻢ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻮﯾﯽ ﺑﺮﯾﺰﻡ

ﺩﻧﯿﺎﯾﺘﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺟﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ

ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺷﺒﺰﺩﻩ ﻓﺮﺩﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ

ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﯾﺸﻢ ﻭ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ

ﺷﻌﺮﯼ ﮐﻪ ﺍﻣﺸﺐ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﮐﺎﻏﺬ

ﺣﺘّﯽ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻧﺎﺯﻧﯿﻨﻢ

ﺣﺘّﯽ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺒﯿﻨﻢ!

ﺩﺭ ﯾﮏ ﺍﺗﺎﻕ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻤﯿﺮﻡ

ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﻣﺮﺩﯼ ﺧﻂ ﺧﻄﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻤﯿﺮﻡ

ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺷﻌﺮ ﺩﺭﺩ ﻣﻦ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ

ﻣﻦ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﻡ... ﻭ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﯾﻢ ﺟﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ

ﭼﯿﺰﯼ ﻣﯿﺎﻥ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻡ

ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﮕﺮﺩﻡ
ﺣﺎﻻ ﮐﺴﯽ ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺫﻫﻨﻢ ﺟﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺳﺖ

ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺷﺎﻋﺮﯼ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺳﺖ

ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﯼ ﺧﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ

ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ

ﺣﺎﻻ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﺗﺎﺯﻩ ﻫﺴﺘﻢ

ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﯾﮏ ﺗﺮﺩﯾﺪ ﺑﯽ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻫﺴﺘﻢ

ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﯾﺎ ﮐﻪ ﻧﻪ، ﺑﻬﺘﺮ! ﺑﻤﯿﺮﻡ

ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺑﮕﯿﺮﻡ

ﺣﺎﻻ ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﯾﮏ ﮐﻼﻍ ﺷﻮﻡ ﻫﺴﺘﻢ

ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﻫﺴﺘﻢ...



ﺍﺯ : ﺳﯿﺪ ﻣﻬﺪﯼ ﻣﻮﺳﻮﯼ