ﺳﮑﻮﺗﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻢ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯼ

ﺳﮑﻮﺗﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻢ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯼ
ﻧﮕﻔﺘﻢ ﮔﻔﺘﻨﯽ ﻫﺎﺭﻭ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪﯼ
ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﻡ ِ ﺁﺧﺮ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻨﺠﺮ ﺑﻮﺩ
ﻣﯿﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺁﯾﻨﻪ ﯾﻪ ﺟﻨﮓ ﻧﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻮﺩ
ﭼﻪ ﺟﻨﮓ ﻧﺎﺑﺮﺍﺑﺮﯼ ﭼﻪ ﺩﺳﺘﯽ ﻭ ﭼﻪ ﺧﻨﺠﺮﯼ
ﭼﻪ ﻗﺼﻪ ﯼ ﻣﺤﻘﺮﯼ ﭼﻪ ﺍﻭﻝ ﻭ ﭼﻪ ﺁﺧﺮﯼ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﯿﻢ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪﯾﻢ ﻭ ﭘﯿﻮﺳﺘﯿﻢ
ﻭﻟﯽ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯾﻢ ﺷﮑﺎﺭ ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ
ﺳﻔﺮ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻪ ﺯﯾﺒﺎ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺭﻭﯾﺎ ﺑﻮﺩ
ﻧﻤﯿﺪﯾﺪﯾﻤﻮ ﻣﯿﺮﻓﺘﯿﻢ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﯾﻪ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﻮﺩ

ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻣﻪ ﯼ ﺗﺮﺩﯾﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﺑﯽ ﺍُﻣﯿﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻍ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺩ ﭘَﺮ ﭘَﺮ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻮﺩ
ﺷﺐ ِ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺷﺐ ِ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﻮﺩ