دوستان خوب بخونین(توجه شما رو به لینو توت فرنگی میدم)

سلام سلام، ببخشید که دیروز خیلی سرم شلوغ بود و نت هم نداشتم، اگه بشه امروز پارت می‌ذارم.

راستش یه چیزی هست که می‌خوام بهتون بگم...
دوستان من مامانم خیلی روم حساسن و همیشه می‌گن وقتی رمان می‌خونم یا می‌نویسم، درسم افت می‌کنه. نمی‌دونم چرا، ولی حس می‌کنم اون‌جوری که باید، منو و علاقه‌هامو درک نمی‌کنن.

من پنج سال از زندگیمو با کیپاپ و رمان‌نویسی گذروندم و اینا دیگه فقط یه سرگرمی ساده برام نیستن؛ یه بخش بزرگی از دنیامن. استری کیدز و بی‌تی‌اس برام فقط چند تا گروه موسیقی نیستن، با آهنگاشون خاطره دارم، باهاشون خوشحال شدم و خیلی وقتا بهم حس خوب دادن.

حالا مامانم می‌گه باید از کیپاپ فاصله بگیرم، ولی واقعاً نمی‌دونم چطوری می‌تونم از چیزی که پنج ساله دوستش دارم، به همین راحتی دور بشم. من نمی‌گم درس و آینده‌م مهم نیست، اتفاقاً خیلی هم مهمه؛ ولی مگه نمی‌شه هم به درس اهمیت داد و هم چیزایی رو که دوست داریم، توی زندگیمون نگه داریم؟

من فقط دلم می‌خواد درکم کنن. دلم می‌خواد بفهمن که کیپاپ و رمان‌نویسی برای من فقط یه وقت‌گذرونی ساده نیستن و چقدر برام ارزش دارن.

اگه مامانم اجازه بده، حتماً پارت می‌ذارم و دوباره برمی‌گردم پیشتون. فقط خواستم یه کم از حرفای دلمو بهتون بگم.

ببخشید اگه زیاد حرف زدم، ممنونم که تا اینجا خوندین. مراقب خودتون باشین.

— 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘭𝘰𝘷𝘦, 𝘢 𝘨𝘪𝘳𝘭 𝘸𝘩𝘰 𝘭𝘰𝘷𝘦𝘴 𝘩𝘦𝘳 𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥. 🩶