باز باران بی ترانه می خورد بر بام خانه              نرم ن

باز باران بی ترانه می خورد بر بام خانه              نرم نرمک می چکد غم از در و دیوار خانه

                     کودکی ده ساله ام من                                  کودک کار و خیابان

                         خسته و زخمی ز باران                          وای باران! وای باران!   

                  باز هم من ماندم و یک دسته گل               باز هم من ماندم و یک دست پر!

                                                           شاخه های خشک گلها!

برگه های خیس و چرک فال حافظ!                        باز باران! حس و حالم برده است

                                   دانش آموزی، تظاهر! کیف و کفشم کهنه است!

                     حسرت املای مادر! ذوق تشویق معلم!  حس و حالم برده است