زﻣﺎﻧﯿﮑﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ دو ﭘﺴﺮﻣﺎن ، پیمان ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻪ و دﯾﮕﺮی پوریا

زﻣﺎﻧﯿﮑﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ دو ﭘﺴﺮﻣﺎن ، پیمان ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻪ و دﯾﮕﺮی پوریا
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ ، ﻧﻮزادی ﮐﻪ ﺑﺮادر ﮐﻮﭼﮑﺸﺎن ﺑﻮد ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮدﯾﻢ ،
آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﺴﺤﻮر او ﺷﺪﻧﺪ . ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ واﻧﻤﻮد ﮐﻨﯿﻢ
واﻟﺪﯾﻦ ﻣﺪرﻧﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ، ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ راﺟﻊ ﺑﻪ ﺣﺴﺎدت
ﺧﻮاﻫﺮ - ﺑﺮادری ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮدﯾﻢ . ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻨﻈﻮر ﻣﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ
ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﻓﺮزﻧﺪان ﻣﺎ ﻏﯿﺮ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺑﻮد .
از ﺑﺮادر ﯾﺎ ﺧﻮاﻫﺮ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮان اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ
ﺟﺪﯾﺪ را ﺑﺎ آﻏﻮش ﺑﺎز ﺑﭙﺬﯾﺮد . ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ، او ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﺪ ،
زﻣﺎن و ﺗﻮﺟﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدر را ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و، اﯾﻨﻬﺎ
ﻫﻤﮕﯽ ﺑﺮ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﻧﯿﺴﺖ . ﻃﺒﯿﻌﺘﺎ ، ﺑﭽﻪ ﻫﺎی
ﺑﺰرﮔﺘﺮ اﺣﺴﺎس اﻣﻨﯿﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ از ﻧﻮزاد
ﻣﻨﺰﺟﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ .

اﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﭘﺲ از رﻓﺘﺎر ﻣﻨﺎﺳﺐ و آرام
پوریا و پیمان،
ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮم ﮔﻔﺘﻢ :“ ﺷﺎﯾﺪ آنهاﮐﺎﻣﻼ
. “ اﺣﺴﺎس اﻣﻨﯿﺖ ﻣﯿﮑﻨن
او ﮔﻔﺖ :“ آه ، ﻧﻪ . اﯾﻦ ﻧﻈﺮ درﺳﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ . بچه ها ﺑﻪ ﻗﻮت
. “ ﻗﻠﺐ اﺣﺘﯿﺎج دارن

ﺑﻌﻀﯽ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ، ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻟﯿﻞ وﺣﺸﺖ از
دﺳﺖ دادن ﻣﺤﺒﺖ واﻟﺪﯾﻦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدﺷﺎن ، ﺣﺴﺎدﺗﺸﺎن
ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﺟﺪﯾﺪ را آﺷﮑﺎر ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﭘﺮﯾﺸﺎن ﺣﺎﻟﯽ ﺧﻮد را
ﻣﺨﻔﯽ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ دارﻧﺪ و ﺣﺘﯽ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ آﻧﻬﺎ واﻧﻤﻮد ﮐﻨﻨﺪ
. ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﯿﻮﻻی ﮐﻮﭼﮏ را دوﺳﺖ دارﻧﺪ
واﻟﺪﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ از اﯾﻦ ﺳﺮﻧﺦ ﻫﺎ آﮔﺎه ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﻣینو ﻧﺰد پوریا رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ :“ ﻋﺰﯾﺰم . ﻣﻦ و ﺑﺎﺑﺎت ﻣﯽ
ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺪوﻧﯽ ﻣﺎ ﺗﻮ رو ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ دوﺳﺖ دارﯾﻢ .
. “ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺪ اﯾﻨﺮا ﻋﻮض ﮐﻨﻪ
پوریا در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﺮای ﺧﻼص ﺷﺪن از دﺳﺖ ﻣﺎدرش ﮐﻪ
ﺳﻌﯽ داﺷﺖ او را ﺑﺒﻮﺳﺪ ، ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮕﯽ ﮔﻔﺖ :“ ﻣﯽ دوﻧﻢ .
. “ ﻣﯽ دوﻧﻢ . ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﻫﺎ ﻣﺎﻣﺎن ، ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺎ آرمان ﺑﺎزی ﮐﻨﻢ
ﻣینو ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮐﻪ از ﭼﻬﺮه اش ﭘﯿﺪا ﺑﻮد ، ﭘﯿﺶ ﻣﻦ آﻣﺪ
و ﮔﻔﺖ :“ ﺗﻮ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ؟ ﻗﺒﻼ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻣﻨﻮ از ﺳﺮ
. “ ﺧﻮدش وا ﻧﻤﯿﮑﺮد

بهش گفتم : ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش ﻋﺰﯾﺰم . ﺑﭽﻪ ﺗﺎزه ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ اوﻣﺪه “.
. “ ﺑﺮای پوریا ﻫﻨﻮز وﻗﺖ ﻫﺴﺖ ﺗﺎ ﺷﺮوع ﺑﻪ اذﯾﺖ ﮐﺮدن ﮐﻨﻪ

ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ ، ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺑﻪ پیمان ﮔﻮﺷﺰد
ﮐﻨﻢ ﮐﻪ او ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻓﺮزﻧﺪ ارﺷﺪ ﻣﺎ و، ﺑﭽﻪ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ . ﻓﯽ
اﻟﺒﺪاﻫﻪ رﻧﺠﯿﺪه ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺪ و ﺷﺎﻧﻪ اش را زﯾﺮ ﺑﺎزوی ﻣﻦ ﺟﺎ
ﺑﻪ ﺟﺎ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :“ ﭼﻄﻮر ﺷﻤﺎ اﻧﺘﻈﺎر دارﯾﺪ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﺮای آرمان
ﺑﺰرﮔﺘﺮی ﺑﮑﻨﻢ وﻗﺘﯿﮑﻪ ﺷﻤﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﺧﻮدم ﺑﭽﻪ
” ام ؟

ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﻣﺎه ﻫﺎ ، وﺿﻌﯿﺖ ﺑﻐﺮﻧﺞ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ . ﻇﺎﻫﺮا آرمان
ﻫﻨﻮز از ﺳﻮی ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﻨﻔﻮر ﻧﺸﺪه ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه و مورد ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺮادراﻧﺶ ﺑﻮد .
وﻗﺘﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ، آﻧﻬﺎ ﻣﺎ
را وادار ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﺎی ﺧﻮاﺑﺶ را ﻋﻮض ﮐﻨﯿﻢ ﯾﺎ ﺑﻪ او ﻏﺬا
. ﺑﺪﻫﯿﻢ
آﻧﻬﺎ درﺑﺎره رﺷﺪ نوزاد اﻇﻬﺎر ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ . ﻣﺎ را از ﻫﺮ ﺣﻘﻪ
و ﮐﻠﮑﯽ آﮔﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ، ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻣﺎ اﻋﻼم ﻣﯽ
ﮐﺮدﻧﺪ و ﻫﺮﮔﺎه ﻣﺎ ﺑﺮای رﺳﯿﺪﮔﯽ ﮐﺮدن ﺑﻪ او ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ
. ﺗﺎﺧﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ ، ﻏﻔﻠﺘﻤﺎن را ﮔﻮﺷﺰد ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ
روزی از روزﻫﺎ ، پیمان ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮐﺮد ﮐﻪ ﻣﻦ و ﻣینو ﺑﺮای
ﻣﺪت ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ آﻧﻬﺎ را ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮕﺬارﯾﻢ ؛ او و پوریا از ﺑﺮادرﺷﺎن
ﻣﻮاﻇﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ . اﯾﻦ دﯾﮕﺮ آﺧﺮﯾﻦ ﺿﺮﺑﻪ ﺑﻮد .
ﻣﺎ ﻓﻮرا آﻧﻬﺎ
را ﺑﻪ “ ﻓﺮاوﻇﯿﻔﻪ ﺷﻨﺎس ” ﺑﻮدن در ﺟﻬﺖ ﭘﺬﯾﺮش ﺑﭽﻪ ﻣﺘﻬﻢ
ﮐﺮدﯾﻢ . اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮای آﻧﻬﺎ روﺑﻪ رو ﺷﺪن ﺑﺎ واﻗﻌﯿﺖ ﻫﺎ ﺑﻮد .
ﻣﻦ ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺿﯿﺢ دادم ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺮای ﻣﺎ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ﮐﺎﻣﻼ
ﻃﺒﯿﻌﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ آرمان را ﺑﻪ اﻧﺪازه آﻧﻬﺎ دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﯿﻢ و؛ اﯾﻨﮑﻪ واﻟﺪﯾﻦ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﮐﺎﻓﯽ ﻋﺸﻖ و ﻋﻼﻗﻪ دارﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﯿﻦ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺸﺎن ﺗﻘﺴﯿﻢ ﮐﻨﻨﺪ و. اﯾﻦ اﻣﺮی ﻋﺎدی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﮐﻤﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﺗﺎزه ﺣﺴﻮدی ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ؛
. ﮐﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ
ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮔﻔﺘﻢ :“ ﺑﮕﯿﺮ ﺑﺸﯿﻦ پیمان. ﺗﻮ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر پوریا .
.” ﻣﻦ و ﻣﺎدرﺗﻮن ﻣﯿﺨﻮاﻫﯿﻢ ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﻬﺘﻮن ﺑﮕیم