ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﻫﺎﻡ ﭘﺸﺖ ِ ﮔﻮﺷﯽ

ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﻫﺎﻡ ﭘﺸﺖ ِ ﮔﻮﺷﯽ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﺁﻏﻮﺷﯽ
ﺳﺮﻣﺎ ﺳﺮﻣﺎ ﺳﺮﻣﺎ ﺳﺮﻣﺎ ﺳﺮﻣﺎ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﺎ ﺑﺨﺎﺭﯼ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ
■
ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻫﻮﺳﯽ
ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻧﺒﺎﯾﺴﺖ ﺑﻪ ﻓﺮﺩﺍ ﺑﺮﺳﯽ
ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮﺳﻢ … ﻭﻟﯽ ﮐﺠﺎ؟ ﺁﻩ ﭼﺮﺍ؟ !
ﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﻗﻄﺎﺭ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﮐﺴﯽ
■
ﯾﮏ ﺳﻤﺖ ﺗﻮﯾﯽ ﻭ ﻋﺸﻖ : ﻣﺮﮔﯽ ﺳﺎﺩﻩ
ﯾﮏ ﺳﻤﺖ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﻣﻦ ﺁﻣﺎﺩﻩ !
ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ! ﻣﺜﻞ ﺑﭽّﻪ ﮔﻨﺠﺸﮑﯽ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﻭ ﺑﭽّﻪ ﯼ ﺷﺮﻭﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
■
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﺸﻤﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ
ﯾﮏ ﺷﺐ ﮐﻪ ﻧﯿﺎﻣﺪﻩ ﺳﺤﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ
ﺍﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﯼ ﻧﻨﻮﺷﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﭘﺴﺖ ﺷﻮﺩ
ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ
■
ﺑﺎ ﻏﻢ، ﺑﺎ ﻏﻢ، ﺑﺎ ﻏﻢ، ﺑﺎ ﻏﻢ، ﺑﺎ ﻏﻢ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺯﻧﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ
ﻫﯽ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺸﺖ
ﯾﮏ ﻣﺘﺮﻭ ﻫﺴﺘﻢ ﺑﺎ ﻣﺸﺘﯽ ﺁﺩﻡ
■
ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺷﻬﺮ ﺍﺯ ﺣﺼﺎﺭﺵ ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﮐﯿﻨﻪ ﯼ ﭼﻮﺑﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﺭﺵ ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ
ﻓﺮﺩﺍﯼ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﮑﻮﺳﺖ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺭﺵ ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ
■
ﺷﺐ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﺮﺍﻓﯿﮏ ﻭ ﻏﻢ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ
ﺷﺐ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﺮﺍﻓﯿﮏ ﻭ ﻏﻢ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ
ﻣﺮﺩﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭ ﺑﺎﺭ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﭘﻞ ﻫﻮﺍﯾﯽ ﻏﻤﮕﯿﻨﯽ
■
ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ… ‏[ ﺷﺐ ﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﯼ ﻣﺮﺩ ‏]
ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ… ‏[ ﺳﮑﻮﺗﯽ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ‏]
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻪ ﻻﻝ ﻣﺎﺩﺭﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﺍﯾﻦ ﻗﺎﺻﺪﮐﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺩ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ
■
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﻭ ﺧﻮﻥ ﻭ ﺩﻭﺩ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ
ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮐﺒﻮﺩ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﻝ ﺑﯽ ﮔﻨﺎﻩ، ﺩﺭﯾﺎ ﺩﺭﯾﺎ
ﺍﺯ ﺑﺴﺘﺮ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺭﻭﺩ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ
■
ﻗﺎﯾﻢ ﺷﺪ ﻭ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﺪﯾﺪ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﭽّﮕﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ
ﯾﮏ ﻗﻠﺐ ﮐﻪ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﯼ ﮔﯿﺠﺖ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﯾﮏ ﺑﺎﺩﮐﻨﮏ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺩﺳﺘﺖ ﺗﺮﮐﯿﺪ
■
ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻢ
ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﺑﮑﻨﺪ ﺍﺯ ﺳﻨﮕﻢ
ﺍﺯ ﺳﻨﮕﻢ ﻭ ﺳﻨﮓ ﻫﺎ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﺩﻟﺘﻨﮕﻢ، ﺍﺯ ﺩﻭﺭﯼ ﺗﻮ ﺩﻟﺘﻨﮕﻢ
■
ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻣﺮﺩّﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻤﺮﻧﮓ ﺷﺪﻩ
ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﺯﻧﻢ ﺳﻨﮓ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻪ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺩﻧﯿﺎ ﺧﻮﺵ ﻧﯿﺴﺖ
ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺩﻟﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ
■
‏«ﻗﺪﺭﺕ‏» ﺑﻮﺩ ﻭ ‏« ﻫﮕﻞ‏» ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﮐﺴﯽ!
ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ‏« ﻋﻘﻞ‏» ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ِ ﻋﺒﺜﯽ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺧﻨﺪﯾﺪ ‏« ﺩﮐﺎﺭﺕ‏»
ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺭﺩ ﺭﻭﯼ ﻣﮕﺴﯽ
■
ﺍﺯ ﺑﻮﺳﻪ ﺳﺮﻭﺩ ﺑﺎ ﻟﺒﺎﻧﯽ ﮐﻤﺮﻧﮓ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺳﻨﮓ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺭﮔﯽ ﺁﺑﯽ ﺑﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﺤﺾ ِ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺗﻮﯼ ﺳﺮﻧﮓ !
■
ﺩﺧﺘﺮ ﻭﺳﻂ ﺩﺳﺖ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﻏﺶ ﺭﻓﺖ
ﺳﯿﮕﺎﺭ ﺳﯿﺎﻭﺵ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺭﻓﺖ
ﺷﺐ ﺑﻮﺩ، ﭼﺮﺍﻍ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺷﺪﻧﺪ
ﻣﻮﺷﯽ ﺁﺭﺍﻡ ﺗﻮﯼ ﺳﻮﺭﺍﺧﺶ ﺭﻓﺖ
■
ﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺍ ﻋﺎﺷﻖ ﮐﺮﺩ
ﻧﻪ ﺁﯾﻨﻪ ﺷﺪ … ﻭ ﭘﺎﯼ ﻫﯿﭽﻢ ﺩﻕ ﮐﺮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺐ ﻧﺼﻔﻪ ﮐﺎﺭﻩ ﯼ ﻣﺮﺩﯼ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﭘﺘﻮﯼ ﻧﺎﺯﮐﯽ ﻫﻖ ﻫﻖ ﮐﺮﺩ
■
ﻣﻦ ﻗﺎﺗﻞ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺩﺭﯾﺎﭼﻪ ﯼ ﺧﻮﻥ
ﺗﻮ ﻣﻘﺘﻮﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﯼ ﺟﻨﻮﻥ
ﺳﺮﮔﺮﻣﯽ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ِ ﻗﺮﻥ ِ ﻧﻔﺮﺕ :
ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺩﺍﺧﻞ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ !
■
ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻧﻪ ﮐﺸﺖ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺭﺍ ﻭ ﻧﻪ ﻣُﺮﺩ !
ﻧﻪ ﺩﻝ ﺑﻪ ﺷﺐ ِ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻭ ﻣﺮﮒ ﺳﭙﺮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺑﻐﻞ ﮔﺮﻓﺖ ﻋﮑﺴﯽ ﺭﺍ… ﺑﻌﺪ
ﯾﮏ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﯼ ﺳﻔﯿﺪ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﺑﺮﺩ
■
ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﯼ ﻧﺎﺗﻤﺎﻡ ﯾﮏ ﺯﻥ ﺑﺮ ﺩﺍﺭ
ﺍﻧﺒﻮﻩ ﺟﻨﺎﺯﻩ ﻫﺎﯼ ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺮ ﺩﺍﺭ
ﺍﯼ ﺁﺩﻡ ! ﻓﺎﺗﺢ ِ ﺗﻤﺎﻡ ِ ﺩﻧﯿﺎ !
ﭘﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺳﺮ ﻣﻦ ﺑﺮﺩﺍﺭ