ﮐﻨــــﺞ ﺗﻨـــــﻬﺎﯾﯽ ﻣـــــﻦ

ﮐﻨــــﺞ ﺗﻨـــــﻬﺎﯾﯽ ﻣـــــﻦ

شرف داره بـہ

ﺑــــــﻮﺩﻥ ﺑــــــﺎ ﮐــﺴے

ﮐـــــﻪ ﻫـــــﺮ ﺑــــﺎر

ﺩﻟـــشـ ﺑﻪ ﻫـــﻮﺍے

ﺩﯾﮕـــﺮے ﻣﯿـــــﭙﺮﺩ