ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ  ﺑﺎﺯ  ﺗﻮ ﺭﺍ

ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ  ﺑﺎﺯ  ﺗﻮ ﺭﺍ
  ﺑﻪ ﭼﻪ  ﻣﺎﻧﻨــﺪ ﮐﻨﻢ ؟
  ﺁﺭﯼ ، ﺁﺭﯼ ، ﺁﺭﯼ
  ﺗﻮ   ﺑﻪ  ﺍﺑﺮ  ﻣﯽ ﻣﺎﻧﯽ
  ...
  ﺍﺑﺮ  ، ﯾﻌﻨﯽ   ﺩﻭﺭﯼ
  ﺩﻭﺭﯼ  ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪ  ﻭ  ﺣﯿــﺮﺍﻧﯽ ...
  ﺍﺑﺮ   ﯾﻌﻨﯽ ﻧــﺮﻣﯽ
  ﻧﺮﻣﯽ  ﺍﯼ ﭼﻮﻥ  ﭘـــﺮ  ِ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﯼ ﺗﻨﻬﺎﯼ ﺳﭙﯿﺪ ...
  ﺍﺑﺮ  ﯾﻌﻨﯽ  ﺑﺎﺭﺍﻥ
  ﺑﺎﺭﺷﯽ ﺁﻣﺪﻩ   ﺯﺍﻧﺠﺎ  ﮐﻪ
   ﻧﻬــﺎﻧﮕﺎﻩ ِ ﺧﺪﺍﺳﺖ
  ﺑﺎﺭﺷــﯽ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺑﺮ  ﭘﯿﮑﺮ ِ ﺑﯽ ﺟﺎﻥ ِ ﮐﻮﯾـﺮ ...
   ﺍﺑﺮ   ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻮ  ﻧﺴﯿــﻢ
  ﻓﺮﺻﺖ ِ ﺗﻨﮓ ﻭ ﺷﺘﺎﺑﻨﺪﻩ ﯼ  ﺑﺎ ﻫﻢ  ﺑﻮﺩﻥ
  ﺑﺎ ﻫﻢ  ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺳﺮﻭﺩﻥ ...
  ﺍﺑﺮ  ﯾﻌﻨﯽ   ﺍﺑـﻬــﺎﻡ
  ﻫﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﺑﯿﻦ ﻧﻤﺎﻧﺪﻥ  ، ﻣﺎﻧﺪﻥ ؟ ...
  ﺍﺑﺮ  ﯾﻌﻨﯽ  ﺍﺷﮏ
  ﻫﻖ ﻫﻖ ِ ﺭﻧﺞ ِ ﻓـــِﺮﺍﻗﯽ ﺩﻟﮕﯿﺮ
   ﺑﻐـﺾ ِ ﻭﯾﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﯼ  ﻓﺼﻠـــﯽ ﺳﺮﺩ
  ...
  ﺍﺑــﺮ ِ ﻣﻦ !
  ﻗﻠﺐ ِ ﻗﺤﻄﯽ ﺯﺩﻩ ﯼ ﺑﯽ ﺗﺎﺑﻢ
  ﺑﺎﺯ  ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ِ ﺑﺎﺭﯾﺪﻥ  ﺗﻮﺳﺖ...