خواهش می کنم تا آخر بخوانید و انتشار دهید.👇
خواهش می کنم تا آخر بخوانید و انتشار دهید.👇
به تازگی در رسانهها موضوعی مطرح شده که واقعاً باعث تأسف است.
عدهای در حال مقایسه کوروش کبیر با پیامبر اسلام هستند، گروهی به اصطلاح وطن پرست سعی در برتری دادن کوروش کبیر بر پیامبر رحمت هستند، و عدهای به اصطلاح اسلام دوست سعی در برتری دادن پیامبر خدا بر کوروش بزرگ دارند.
در حالی که هر دو گروه سخت در اشتباه هستند.
بسیار باعث تاسف است در دورانی که زندگی می کنیم گاهی شاهد ظهور جریاناتی هستیم که سوار بر موج تعصبات سعی در تخریب چهره های این انسان های بزرگ دارند، بعضی از آنها با ساختن چهره ای خشن از پیامبر رحمت بنابر منابع تاریخی و نه چندان معتبر در برابر چهره صلح دوستانه پادشاه مقتدر هخامنشی کوروش کبیر دارند و بعضی دیگر سعی در بی اعتبار کردن چهره کوروش کبیر و بت پرست نشان دادن ایشان دارند و....
1_ این کار در حالی انجام می پذیرد که معمولا چندان صحت شواهد تاریخی مورد بررسی و اثبات واقع نمی شود و از آن مهمتر اینکه همیشه جای خالی عنصر مهم تحلیل تاریخی را با تمام وجود احساس می کنیم. در صورتی که داشتن یک تحلیل واقعی و منطقی شرط ضروری این نوع قضایا است چرا که در تنها در این تحلیل ها است که ما می توانیم دورنمایی از شرایط و اوضاع و احوال تاریخ به دست بیاوریم و سپس برمبنای آن قضاوت کنیم که کدام کار از کدام شخصیت درست بوده و از کدام شخصیت نادرست.
منظورم دقیقا این است که اگر ما قرار است قضاوتی مثلا درباره ی رفتار با یهودیان توسط کوروش و پیامبر داشته باشیم اولا باید تحلیلی واقعی از شرایط تاریخی مخصوص هر دو داشته باشیم سپس ببینیم در آن شرایط تاریخی آیا رفتار کدام مناسب بوده است. فایده ی این تحلیل این است که ممکن است ما را به این نتیجه برساند که شاید کار هر دو در موقعیت خاصی که داشته اند، مناسب بوده است مثلا پیامبر اسلام با وجود اینکه آیین یهودیت را به رسمیت شناخته بودند و با آنان با مدارا و احترام زندگی می کردند اما در برخی جنگها نیز با آنان درگیر شده و ستیز سختی هم با آنها انجام داده اند. حال ما نمی توانیم به لحاظ عقلی و منطقی به صرف اینکه پیامبر با گروهی از یهودیان جنگیده در حالی که کوروش به یهودیان امنیت و محل زندگی بخشیده، کوروش را بر پیامبر ترجیح دهیم. زیرا یهودیان در زمان آغاز اسلام کمر به نابودی آیین اسلام و قتل شخص پیامبر بسته بودند و طبیعی بود که در آن شرایط پیامبر با آنها وارد جنگ می شد جنگی که البته به نوعی تحمیلی بود. همچنانکه اگر همین قوم یهود می خواستند سرناسازگاری با حکومت و کوروش کوک کنند و علیه حاکمیت وی و امنیت جامعه اقدام کنند، کوروش این حق را داشت که با آنان برخورد کند. این یک قضیه ی کاملا بدیهیست که شما نمی توانید همواره یک نوع رفتار را تحسین کنید و به آن توصیه کنید یک مثال کاملاً ساده و ابتدایی، شما در زمان تولد و یا عروسی به دیگران تبریک می گوید ولی در مراسم عزاداری شما به کسی تبریک نمی گوید! و یا راست گفتن کار خوبی هست ولی زمانی که حقیقت باعث دشمنی می شود چه لازم به گفتن است! سکوت کافیست. این شرایط است که به ما می گوید کدام کار در کدام وضعیت مناسب و درست است و کدام کار نادرست.
2- نکته ی دیگر اینکه همواره باید به تفاوتهای شخصیتی این دو بزرگ تاریخ توجه داشته باشیم کوروش یک پادشاه است که تمدن بزرگی هم به پا کرده و ما نیز به عنوان یک ایرانی به وجود او مفتخریم در حالی که در این سوی قضیه ما شخصی داریم که پیامبر است و نه پادشاه، و طبعا اهداف و انگیزه های او کاملا با یک پادشاه متفاوت خواهد بود. فلسفه ی وجودی او این است که در ارتباطی که با خدا برقرار می کند پیام های سعادت و نیکبختی را به انسان ها برساند او از خود چیزی ندارد و چیزی نمی گوید همه ی حرف های او از خداست و انسان ها را نیز به سوی او فرا می خواند. ماهیت کار او اعتقادی، اخلاقی، نجات بخشی و در یک کلمه دینی است. و این چیزی ست که یک پادشاه اساسا با آن کاری ندارد زیرا او نه برای دین که برای اداره و تنظیم امور دنیوی مردم فلسفه ی وجودی می یابد به همین دلیل کار او از سنخ اعتقاد و نجات بخشی نیست. به تعبیر خلاصه تر یک پیامبر متعلق به دین است و یک پادشاه متعلق به سیاست. نتیجه اینکه این قیاس از اساس اشتباه است. زیرا ایشان هیچ شباهتی به هم ندارند
۳- چرا شما با تخریب کردن چهره های ایشان سعی در بالا بردن کوروش یا پیامبر در برابر شخصیت مقابل دارید، شما نباید ایشان را در برابر هم قرار دهید و مقایسه کنید.
حرف آخر:
برای ما هم کوروش و داریوش و خشایار شاه و فردوسی و...و دیگر چهره های تاریخی و فرهنگی کشورمان با ارزش هستند و هم پیامبر اکرم و امام علی و حضرت زهرا و...و دیگر شخصیت های دینی و مذهبی با ارزش ه
به تازگی در رسانهها موضوعی مطرح شده که واقعاً باعث تأسف است.
عدهای در حال مقایسه کوروش کبیر با پیامبر اسلام هستند، گروهی به اصطلاح وطن پرست سعی در برتری دادن کوروش کبیر بر پیامبر رحمت هستند، و عدهای به اصطلاح اسلام دوست سعی در برتری دادن پیامبر خدا بر کوروش بزرگ دارند.
در حالی که هر دو گروه سخت در اشتباه هستند.
بسیار باعث تاسف است در دورانی که زندگی می کنیم گاهی شاهد ظهور جریاناتی هستیم که سوار بر موج تعصبات سعی در تخریب چهره های این انسان های بزرگ دارند، بعضی از آنها با ساختن چهره ای خشن از پیامبر رحمت بنابر منابع تاریخی و نه چندان معتبر در برابر چهره صلح دوستانه پادشاه مقتدر هخامنشی کوروش کبیر دارند و بعضی دیگر سعی در بی اعتبار کردن چهره کوروش کبیر و بت پرست نشان دادن ایشان دارند و....
1_ این کار در حالی انجام می پذیرد که معمولا چندان صحت شواهد تاریخی مورد بررسی و اثبات واقع نمی شود و از آن مهمتر اینکه همیشه جای خالی عنصر مهم تحلیل تاریخی را با تمام وجود احساس می کنیم. در صورتی که داشتن یک تحلیل واقعی و منطقی شرط ضروری این نوع قضایا است چرا که در تنها در این تحلیل ها است که ما می توانیم دورنمایی از شرایط و اوضاع و احوال تاریخ به دست بیاوریم و سپس برمبنای آن قضاوت کنیم که کدام کار از کدام شخصیت درست بوده و از کدام شخصیت نادرست.
منظورم دقیقا این است که اگر ما قرار است قضاوتی مثلا درباره ی رفتار با یهودیان توسط کوروش و پیامبر داشته باشیم اولا باید تحلیلی واقعی از شرایط تاریخی مخصوص هر دو داشته باشیم سپس ببینیم در آن شرایط تاریخی آیا رفتار کدام مناسب بوده است. فایده ی این تحلیل این است که ممکن است ما را به این نتیجه برساند که شاید کار هر دو در موقعیت خاصی که داشته اند، مناسب بوده است مثلا پیامبر اسلام با وجود اینکه آیین یهودیت را به رسمیت شناخته بودند و با آنان با مدارا و احترام زندگی می کردند اما در برخی جنگها نیز با آنان درگیر شده و ستیز سختی هم با آنها انجام داده اند. حال ما نمی توانیم به لحاظ عقلی و منطقی به صرف اینکه پیامبر با گروهی از یهودیان جنگیده در حالی که کوروش به یهودیان امنیت و محل زندگی بخشیده، کوروش را بر پیامبر ترجیح دهیم. زیرا یهودیان در زمان آغاز اسلام کمر به نابودی آیین اسلام و قتل شخص پیامبر بسته بودند و طبیعی بود که در آن شرایط پیامبر با آنها وارد جنگ می شد جنگی که البته به نوعی تحمیلی بود. همچنانکه اگر همین قوم یهود می خواستند سرناسازگاری با حکومت و کوروش کوک کنند و علیه حاکمیت وی و امنیت جامعه اقدام کنند، کوروش این حق را داشت که با آنان برخورد کند. این یک قضیه ی کاملا بدیهیست که شما نمی توانید همواره یک نوع رفتار را تحسین کنید و به آن توصیه کنید یک مثال کاملاً ساده و ابتدایی، شما در زمان تولد و یا عروسی به دیگران تبریک می گوید ولی در مراسم عزاداری شما به کسی تبریک نمی گوید! و یا راست گفتن کار خوبی هست ولی زمانی که حقیقت باعث دشمنی می شود چه لازم به گفتن است! سکوت کافیست. این شرایط است که به ما می گوید کدام کار در کدام وضعیت مناسب و درست است و کدام کار نادرست.
2- نکته ی دیگر اینکه همواره باید به تفاوتهای شخصیتی این دو بزرگ تاریخ توجه داشته باشیم کوروش یک پادشاه است که تمدن بزرگی هم به پا کرده و ما نیز به عنوان یک ایرانی به وجود او مفتخریم در حالی که در این سوی قضیه ما شخصی داریم که پیامبر است و نه پادشاه، و طبعا اهداف و انگیزه های او کاملا با یک پادشاه متفاوت خواهد بود. فلسفه ی وجودی او این است که در ارتباطی که با خدا برقرار می کند پیام های سعادت و نیکبختی را به انسان ها برساند او از خود چیزی ندارد و چیزی نمی گوید همه ی حرف های او از خداست و انسان ها را نیز به سوی او فرا می خواند. ماهیت کار او اعتقادی، اخلاقی، نجات بخشی و در یک کلمه دینی است. و این چیزی ست که یک پادشاه اساسا با آن کاری ندارد زیرا او نه برای دین که برای اداره و تنظیم امور دنیوی مردم فلسفه ی وجودی می یابد به همین دلیل کار او از سنخ اعتقاد و نجات بخشی نیست. به تعبیر خلاصه تر یک پیامبر متعلق به دین است و یک پادشاه متعلق به سیاست. نتیجه اینکه این قیاس از اساس اشتباه است. زیرا ایشان هیچ شباهتی به هم ندارند
۳- چرا شما با تخریب کردن چهره های ایشان سعی در بالا بردن کوروش یا پیامبر در برابر شخصیت مقابل دارید، شما نباید ایشان را در برابر هم قرار دهید و مقایسه کنید.
حرف آخر:
برای ما هم کوروش و داریوش و خشایار شاه و فردوسی و...و دیگر چهره های تاریخی و فرهنگی کشورمان با ارزش هستند و هم پیامبر اکرم و امام علی و حضرت زهرا و...و دیگر شخصیت های دینی و مذهبی با ارزش ه
- ۵.۸k
- ۲۱ تیر ۱۳۹۶
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط