ﺩﻫﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﻮﯾﻨﺪ

ﺩﻫﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﻮﯾﻨﺪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ .
ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﻮﯾﻨﺪ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭِ ﻏﺮﯾﺒﯽﺳﺖ، ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭِ ﺗﯿﺮﮎِ ﺭﺍﻫﺒﻨﺪ
ﺗﺎﺯﯾﺎﻧﻪ ﻣﯽﺯﻧﻨﺪ .
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺴﺘﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻬﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑُﻦﺑﺴﺖِ ﮐﺞﻭﭘﯿﭻِ ﺳﺮﻣﺎ
ﺁﺗﺶ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺳﻮﺧﺖﺑﺎﺭِ ﺳﺮﻭﺩ ﻭ ﺷﻌﺮ
ﻓﺮﻭﺯﺍﻥ ﻣﯽﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﺑﻪ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻥ ﺧﻄﺮ ﻣﮑﻦ .
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭِ ﻏﺮﯾﺒﯽﺳﺖ، ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﺭ ﻣﯽﮐﻮﺑﺪ ﺷﺒﺎﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺑﻪ ﮐُﺸﺘﻦِ ﭼﺮﺍﻍ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺴﺘﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻬﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ
ﺁﻧﮏ ﻗﺼﺎﺑﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮ ﮔﺬﺭﮔﺎﻩﻫﺎ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﺑﺎ ﮐُﻨﺪﻩ ﻭ ﺳﺎﺗﻮﺭﯼ ﺧﻮﻥﺁﻟﻮﺩ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭِ ﻏﺮﯾﺒﯽﺳﺖ، ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ
ﻭ ﺗﺒﺴﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻟﺐﻫﺎ ﺟﺮﺍﺣﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻫﺎﻥ .
ﺷﻮﻕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺴﺘﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻬﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﺒﺎﺏِ ﻗﻨﺎﺭﯼ
ﺑﺮ ﺁﺗﺶِ ﺳﻮﺳﻦ ﻭ ﯾﺎﺱ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭِ ﻏﺮﯾﺒﯽﺳﺖ، ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ
ﺍﺑﻠﯿﺲِ ﭘﯿﺮﻭﺯْﻣﺴﺖ
ﺳﻮﺭِ ﻋﺰﺍﯼ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﻔﺮﻩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ .
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺴﺘﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻬﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ