تأکید پرتکرار رسول خدا صلی الله علیه و آله و امامان علیهم السّلام بر حضور دائمیِ حجّت خدا بر روی زمین

می‌دانیم که زمین هیچ‌گاه از وجود امام، خالی نمی‌شود و تنها با وجود و حضور امام است که حجّت الهی به‌صورت تمام و کمال، اقامه می‌گردد.

باور به تداوم و همیشگی بودن وجود حجّت الهی که بر پایهٔ عقل، قرآن و سنّت استوار است، اصلی‌ترین یا حداقل یکی از اصلی‌ترین راه‌های اثبات وجود امام غائب عجل الله تعالی فرجه الشریف محسوب می‌شود.

امام حسن عسکری علیه السّلام می‌فرماید: «… اگر این امر [امامت]، امری موقّت بود و شما به آن معتقد و متدیّن بودید، شکّ محلّی داشت، امّا اگر آن متّصل باشد مادامی که امور خدای متعال متّصل است، [یعنی؛ وقتی که وجود حجّت خدا امری لازم و همیشگی است] پس معنای شکّ در آن، چیست؟»

دربارهٔ این موضوع، روایات فراوانی در منابع مسلمانان اعم از شیعه و سنّی، و فرقه‌های فرعی، از رسول خدا صلی الله علیه و آله و امامان علیهم السّلام وارد شده و برای همین تواتر لفظی و معنوی این روایات در انتساب به پیامبر صلی الله علیه و آله و امامان علیه السّلام قطعی و یقینی است. تعداد این روایات چنان زیاد است که تنها در کتاب «اثبات الهُداة» شیخ حرّ عاملی رحمه الله حدود ۳۰۰ روایت در این زمینه گردآوری شده است.

از کهن‌ترین منابع شیعی این روایات، کتاب «بصائر الدرجات» صفّار قمی (فوت ۲۹۰ق) است که به تنهایی ده‌ها حدیث با این مضمون روایت کرده است. اهمیت این کتاب در آن است که نویسنده‌اش از اصحاب امام حسن عسکری علیه السّلام و از فقها و محدّثان بزرگ شیعه در قرن سوم هجری است. بنابراین، این اثر از منابعی به شمار می‌رود که از دوران حضور امامان علیهم السّلام یا بسیار نزدیک به آن زمان باقی مانده و در شناخت باورهای شیعهٔ دوازده‌امامی، از اعتبار و جایگاه والایی برخوردار است.
(ادامه در تصاویر)