استاد ایرج رحمان پور

استاد ایرج رحمان پور


ایرج رحمانپور نیازی به معرفی ندارد. او نه تنها در لرستان و استانهای لرنشین کشور، بلکه در سراسر ایران در میدانگه هنر موسیقی سنتی از نام آوران است. چهره ای صمیمی و بی ادعا که بقول خودش «پامه دِ گلیمِ خوم بیشتر نمی کَشِم» و صدایی که رنج و درد زمانه را مویه میکند.

ایرج رحمانپور (زاده ۱۳۳۵ کوهدشت)لرستان، شاعر و خواننده زبان های لکی و لری است.
او در دهه ۵۰ شمسی کار خود را در زمینه شهر، فیلمنامه نویسی، مقالات پژوهشی و زمینه زبانشناسی آغاز کرد. آثار رحمانپور شامل لری بختیاری نیز می‌باشد که بیشتر در زمینه شعر و موسیقی است. رحمانپور از سوگ سروده‌های بومی به ویژه "هوره" بهره می‌برد.
مردم لر ایرج رحمانپور را بیشتر با عنوان شاعر غمگین ترانه‌های ایل می‌شناسند. کتابی نیز از اشعار او با عنوان «دسمه» بیر یا دستم را بگیر چاپ شده و نیز برخی شعرهای وی در نشریاتی از جمله نشریه پایاب در سال ۱۳۸۲ منتشر شده است. مجموعه کامل اشعار لری و لکی وی در کتابی با عنوان «تو را می‌نویسم، سرزمینم» توسط سهراب آزادی گردآوری و به فارسی ترجمه شده است.