امیررر:

امیررر:
نمی دانم چگونه بگویم اش؟!
چون روز بس طولانی‌ست
و من چگونه تاب آورم چشم به راهِ تو بودن را
با این همه ایستگاهِ خالی
با این همه قطارِ خفته؟