از آیت الله العظمی سیّد شهاب الدّین مرعشی نجفی نقل کرده ا

از آیت الله العظمی سیّد شهاب الدّین مرعشی نجفی نقل کرده اند:
یکی از علمای نجف اشرف که مدّتی به قم آمده بود، برای من نقل کرد، مشکلی داشتم، به مسجد جمکران رفتم، درد دلم را در عالَم مَعنی به حضرت امام عصر «عَجَّل اللهُ تَعالَی فَرَجَهُ الشَّریف» عرض کردم و از او خواستم که وساطت کرده و از درگاه خدا شفاعت کند تا مشکل من حلّ گردد.

برای این منظور به طور مکرّر به مسجد جمکران رفتم ، ولی نتیجه ای نگرفتم، تا اینکه روزی در آن مسجد در هنگام نماز دلم شکست و خطاب به امام زمان «عَجَّل اللهُ تَعالَی فَرَجَهُ الشَّریف» عرض کردم: مولا جان ! آیا جایز است که در محضر شما با شم و در منزل شما با شم و به دیگری متوسّل شوم؟ شما امام من می باشید، آیا زشت نیست با وجود امام، حتی به علمدار کربلا قمر بنی هاشم «علیه السلام» متوسّل شوم و او را شفیع قرار دهم؟

از شدّت ناراحتی، بین خواب و بیداری قرار گرفته بودم، ناگهان با چهره نورانی قَلب عالَم امکان حضرت حجّت « عَجَّل اللهُ تَعالَی فَرَجَهُ الشَّریف » روبرو شدم، بی درنگ سلام کردم ، جواب سلامم را داد و فرمود: نه تنها زشت نیست و ناراحت نمی شوم که به علمدار کربلا متوسّل شوی بلکه به شما راهنمایی نیز می کنم که هنگام توسّل به علمدار کربلا چه بگویی؟
هنگامی که برای روای حاجت به آن حضرت متوسّل شدی بگو: « یا أبَا الغَوث أدرِکنِی؛ ای پدرِ پناه دهندگان به فریادم برس و پناهم ده.