.....پارت دوم.....
part:2
پارت ۲ — اولین راز
شش سال قبل...
باران آرامی روی شیشه‌های بیمارستان می‌زد.
سورا روی تخت نشسته بود و دستش را روی شکمش گذاشته بود. لبخند کوچکی روی صورتش بود، اما چشم‌هایش پر از نگرانی بود.
سوهی کنار تخت نشسته بود و با لبخند به او نگاه می‌کرد.
— هنوز باورم نمی‌شه قراره مامان بشی.
سورا خندید.
— منم هنوز باورم نمی‌شه.
سوهی دستش را روی شکم سورا گذاشت.
— فکر میکنی دختره یا پسر؟
— نمی‌دونم... ولی هرچی باشه، فقط می‌خوام سالم باشه.
سوهی لبخند زد.
— مطمئنم بچه‌ات مثل خودت می‌شه.
سورا برای چند ثانیه ساکت شد.
بعد نگاهش را از سوهی گرفت.
— سوهی...
— هوم؟
— اگه یه روزی...
مکث کرد.
سوهی اخم کرد.
— اگه یه روزی چی؟
سورا لبخند کمرنگی زد.
— هیچی. ولش کن.
اما سوهی متوجه شد چیزی درست نیست.
— سورا، چی شده؟
سورا جواب نداد.
چند لحظه بعد، صدای باز شدن در اتاق آمد.
یونگی وارد شد.
کت مشکی‌رنگش هنوز خیس باران بود.
نگاهش مستقیم روی سورا افتاد.
— خوبی؟
سورا لبخند زد.
— آره.
یونگی جلو آمد و کنار تخت نشست.
دست سورا را گرفت.
— دکتر چی گفت؟
سورا چند ثانیه به او نگاه کرد.
— گفت باید بیشتر استراحت کنم.
یونگی آرام سر تکان داد.
— پس از امروز دیگه هیچ کاری نمی‌کنی.
سورا خندید.
— دستور می‌دی؟
— آره.
سوهی با خنده از جایش بلند شد.
— خب، من دیگه مزاحم زن و شوهر نمی‌شم.
سورا دستش را گرفت.
— فردا میای؟
— معلومه که میام.
سوهی لبخند زد و از اتاق خارج شد.
اما وقتی در بسته شد، لبخند سورا هم محو شد.
نگاهش را پایین انداخت.
دستش هنوز روی شکمش بود.
آرام زمزمه کرد:
— ببخشید...
یونگی متعجب نگاهش کرد.
— برای چی؟
سورا سرش را بالا آورد.
چند ثانیه به چشمان یونگی خیره شد.
— هیچی.
اما خودش می‌دانست...
این «هیچی» قرار بود خیلی زود به بزرگ‌ترین راز زندگی‌شان تبدیل شود.
ادامه دارد....🌙
#رمان#فیک
پارت ۲ — اولین راز
شش سال قبل...
باران آرامی روی شیشه‌های بیمارستان می‌زد.
سورا روی تخت نشسته بود و دستش را روی شکمش گذاشته بود. لبخند کوچکی روی صورتش بود، اما چشم‌هایش پر از نگرانی بود.
سوهی کنار تخت نشسته بود و با لبخند به او نگاه می‌کرد.
— هنوز باورم نمی‌شه قراره مامان بشی.
سورا خندید.
— منم هنوز باورم نمی‌شه.
سوهی دستش را روی شکم سورا گذاشت.
— فکر میکنی دختره یا پسر؟
— نمی‌دونم... ولی هرچی باشه، فقط می‌خوام سالم باشه.
سوهی لبخند زد.
— مطمئنم بچه‌ات مثل خودت می‌شه.
سورا برای چند ثانیه ساکت شد.
بعد نگاهش را از سوهی گرفت.
— سوهی...
— هوم؟
— اگه یه روزی...
مکث کرد.
سوهی اخم کرد.
— اگه یه روزی چی؟
سورا لبخند کمرنگی زد.
— هیچی. ولش کن.
اما سوهی متوجه شد چیزی درست نیست.
— سورا، چی شده؟
سورا جواب نداد.
چند لحظه بعد، صدای باز شدن در اتاق آمد.
یونگی وارد شد.
کت مشکی‌رنگش هنوز خیس باران بود.
نگاهش مستقیم روی سورا افتاد.
— خوبی؟
سورا لبخند زد.
— آره.
یونگی جلو آمد و کنار تخت نشست.
دست سورا را گرفت.
— دکتر چی گفت؟
سورا چند ثانیه به او نگاه کرد.
— گفت باید بیشتر استراحت کنم.
یونگی آرام سر تکان داد.
— پس از امروز دیگه هیچ کاری نمی‌کنی.
سورا خندید.
— دستور می‌دی؟
— آره.
سوهی با خنده از جایش بلند شد.
— خب، من دیگه مزاحم زن و شوهر نمی‌شم.
سورا دستش را گرفت.
— فردا میای؟
— معلومه که میام.
سوهی لبخند زد و از اتاق خارج شد.
اما وقتی در بسته شد، لبخند سورا هم محو شد.
نگاهش را پایین انداخت.
دستش هنوز روی شکمش بود.
آرام زمزمه کرد:
— ببخشید...
یونگی متعجب نگاهش کرد.
— برای چی؟
سورا سرش را بالا آورد.
چند ثانیه به چشمان یونگی خیره شد.
— هیچی.
اما خودش می‌دانست...
این «هیچی» قرار بود خیلی زود به بزرگ‌ترین راز زندگی‌شان تبدیل شود.
ادامه دارد....🌙
#رمان#فیک
- ۱۵.۲k
- ۲۰ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
