زاهدی ﮔﻮﯾﺪ : ﺟﻮﺍﺏ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ ﻣﺮﺍ ﺳﺨﺖ ﺗﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩ.

زاهدی ﮔﻮﯾﺪ : ﺟﻮﺍﺏ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ ﻣﺮﺍ ﺳﺨﺖ ﺗﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩ.
ﺍﻭﻝ؛ ﻣﺮﺩ ﻓﺎﺳﺪﯼ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻦ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻣﻦ ﮔﻮﺷﻪ ﻟﺒﺎﺳﻢ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩﻡ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺭﺩ . ﺍﻭ ﮔﻔﺖ : ﺍﯼ ﺷﯿﺦ ﺧﺪﺍ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺩﺍ ﺣﺎﻝ
ﻣﺎ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ !
ﺩﻭﻡ؛ ﻣﺴﺘﯽ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺍﻓﺘﺎﻥ ﻭ ﺧﯿﺰﺍﻥ ﺭﺍﻩ ﻣﯽﺭﻓﺖ . ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﻗﺪﻡ
ﺛﺎﺑﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭ ﺗﺎ ﻧﯿﻔﺘﯽ. ﮔﻔﺖ : ﺗﻮ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻋﺎ ﻗﺪﻡ ﺛﺎﺑﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﯼ؟
ﺳﻮﻡ؛ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﭼﺮﺍﻏﯽ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ . ﮔﻔﺘﻢ : ﺍﯾﻦ
ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﯼ؟ ﮐﻮﺩﮎ ﭼﺮﺍﻍ ﺭﺍ ﻓﻮﺕ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﺗﻮ ﮐﻪ ﺷﯿﺦ ﺷﻬﺮﯼ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ
ﮐﺠﺎ ﺭﻓﺖ؟
ﭼﻬﺎﺭﻡ؛ ﺯﻧﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﯾﺒﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺧﺸﻢ ﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺷﮑﺎﯾﺖ
ﻣﯽﮐﺮﺩ. ﮔﻔﺘﻢ : ﺍﻭﻝ ﺭﻭﯾﺖ ﺭﺍ ﺑﭙﻮﺷﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻥ . ﮔﻔﺖ :
ﻣﻦ ﮐﻪ ﻏﺮﻕ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﺩﻧﯿﺎ ﻫﺴﺘﻢ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﯿﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩﺍﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﻮ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻏﺮﻕ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺎﻟﻘﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﯿﻢ
ﺩﺍﺭﯼ؟