اقای علیخانی سلام;

اقای علیخانی سلام;
امروز به نظر میاد روز شکستن سکوته!
تا به حال بنا به دلایلی هم شما و هم طرفدارای برنامه شما سکوت کرده بودن و به دشمنای مجازی قبیله ماه عسلی ها اجازه میدادن که به شیطنتاشون ادامه بدن!
متاسفانه قضاوت هایی رو دیدم این روزا از ادمایی که سرجمع تو این چند سال یه ربع پای برنامه ما ننشستن اما تو این زمینه هم به نظر میومد مث همه مسائل جاری صاحب نظر بودن!
عجیبه!خیلی عجیبه این که یه ادم با مشاهده یک صدم ماجرا چ جوری میتونه قضاوت کنه و حتی حکم بده و برنامه مارو محکوم کنه!یه عده ای دارن برا روزه دارا سینه چاک میدن که اصا خودشون روزه نیستن!کسایی دلواپس لحظات قبل از افطار ما هستن که اصا این لحظاتو حال مارو درک نکردن!
من سالهاس لحظه به لحظه ی این برنامه رو دنبال کردم و افتخارم میکنم که یه قسمتشم از دست ندادم,یادم نمیاد هیچ وقت اشکی ریخته باشم که الان مجری این برنامه بخواد از این اشک سواستفاده کنه!بله بغض کردم نه به حال مهمان برنامه بلکه به حال خودم و اینکه من چقد از قهرمانای این قصه عقبم!چقد راحت ناامید میشم!مادری که اعضای بدن پاره تنشو بخشیده بود که چندین ادمو نجات بده!من تو این داستان و همه داستانای ماه عسل هیچ فلاکتی ندیدم که بخوام با دیدنش به خودم امیدوارشم!زنی که به خاطر یه اشتباه و یه طمع به عمق یک چاه سقوط کرده بود و لحظه لحظه یک هفته ای که در اون چاه بود فقط معجزه بودو بس !چاهی که ما سالهاس داریم توش نفس میکشیم اما شانس اینو نداریم که مث این بانو به خودمون بیایم!بچه ای که از هر مردی مردتر بود و ایستاده بود پای پدرو مادری که شاید هیچ وقت هیچ قدمی برای اون بچه برنداشته بودن!لحظه لحظه این برنامه برای من و همه کسایی که وقت صرف روحشون میکنن فقط و فقط عبادته!تو این روزا و تو این فضا روح ما به خدا نزدیک تره و این برنامه درست مثل یک معراج مارو تو چند قدمی خداوند رو یک صندلی مینشونه و قصه هایی رو روایت میکنه خود خدا اونارو رقم زده نه برای عبرت بلکه برای نشون دادن قدرتش!تمام قسمت های این برنامه هرکدوم روایت یک معجزست!
کجاهستن اونایی که میپرسن بعد اختراع دوربین عکاسی و فیلم برداری معجزه ای اتفاق نیفتاده که این دوربینا براشون به تصویر بکشن؟!معجزه غیر از زنده موندن یه بچه یه ساله بعداز سقوط از چهار طبقه و زنده موندنشه بدون این که یه خش برداره؟!معجزه غیر از پیدا شدن پیکر یه شهیده که با پسر یک پدر و مادر ناشنوا لال از نظر چهره مو نمیزنه؟!پیدا شدن یک پیکر بعد از یک بیخبری طولانی از طرف پدرو مادری که نمیتونستن دلداری رو بشنون و حتی قدرت فریاد زدن و جیغ زدن برای سبک کردن دل دردمندشونو نداشتن,پیکری که صورتش اندامش و حتی کوچکترین نشونه هاش با ازاده امروز کشورمون و مفقودالاثر اون روزهای اون پدر و مادر دردمند منتظر مو نمیزد و دست بر قضا تو همون محدوده و همون عملیات شهید شده بود!که این پیکر و پیدا شدنش ابی بشه رو اتیش انتظار این عزیزان!که ما بدونیم خداوند هیچ وقت پشت بنده هاشو خالی نمیکنه!
همین جا وهمین لحظه بدون ترس از قضاوت و بدون خجالت,به سهم خودم از شما و همه دوستانی که این برنامه رو برای ما تهیه می کنید تشکر میکنم!
از خداوند برای شما اقای علیخانی و برای همه دست اندر کاران این برنامه برکت و مغفرت میخوام همینجا مینویسم به رسالتتون شک نکنید
با تشکر-ناسکول