، ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻤﻊ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺘﻨﺪ . ﺩﺭ ﻣﺤﯿﻂ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻟﻄﯿﻒ ﻭ

، ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻤﻊ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺘﻨﺪ . ﺩﺭ ﻣﺤﯿﻂ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻟﻄﯿﻒ ﻭ
ﺑﯿﺼﺪﺍ .
ﺍﻭﻟﯽ ﮔﻔﺖ :
ﻣﻦ ﺻﻠﺢ ﻫﺴﺘﻢ !
ﺩﯾﮕﺮ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺮﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺩ ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ ﮐﻪ
ﺑﺰﻭﺩﯼ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪ .
ﻫﻤﯿﻦ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺷﻌﻠﻪ ﺍﺵ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﮐﻢ ﺷﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻼ “ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺷﺪ .
ﺩﻭﻣﯽ ﮔﻔﺖ:
ﻣﻦ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻢ !
ﺍﻏﻠﺐ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻦ ﺣﺲ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺍﺯ
ﺍﯾﻨﺮﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻟﯿﻠﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻤﺎﻧﻢ
ﻧﺴﯿﻤﯽ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﻭﺯﯾﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ.
ﺷﻤﻊ ﺳﻮﻡ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﮔﻔﺖ :
ﻣﻦ ﻋﺸﻖ ﻫﺴﺘﻢ !
ﻣﻦ ﺁﻧﻘﺪﺭﻗﻮﯼ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻤﺎﻧﻢ .
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺮﺍ ﮐﻨﺎﺭﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﻣﺮﺍ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ .
ﺣﺘﯽ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﻧﺰﺩﯾﮑﺘﺮﯾﻦ ﮐﺴﺎﻧﺸﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺭﺯﻧﺪ .
ﻭ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺻﺒﺮ ﻧﮑﺮﺩ ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺷﺪ .
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ....
ﮐﻮﺩﮐﯽ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺗﺎﻕ ﺷﺪ ﻭ ﺩﯾﺪ ﯾﮏ ﺷﻤﻊ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﻭﺑﺎﻗﯽ ﺧﺎﻣﻮﺷﻨﺪ .
پرسید:
”ﭼﺮﺍ ﺷﻤﺎ ﻫﺎ خاموشید؟
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺷﻤﺎ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﺩﻧﯿﺎ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻤﺎﻧﯿﺪ “
ﮐﻮﺩﮎ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ کرد ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩﻥ .
ﺩﺭﺍﯾﻦ حال ﺷﻤﻊ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﮔﻔﺖ :
” ﻧﺘﺮﺱ ﺗﺎﺯﻣﺎﻧﯿﮑﻪ ﻣﻦ ﺭﻭﺷﻨﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﯿﻢ ﺷﻤﻌﻬﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ
ﺭﺍﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﯿﻢ .
" ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﺍﻣﯿﺪﻡ"
ﮐﻮﺩﮎ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﺷﻤﻊ ﺍﻣﯿﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺷﻤﻌﻬﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩ .

ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻣﯿﺪ ﻫﺮﮔﺰدر ﺯﻧﺪﮔﯿﺘﺎﻥ
خاموشی نپذیرد.