قایقی خواهم ساخت

قایقی خواهم ساخت
ﻗﺎﯾﻘﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺳﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﺑﻪ ﺁﺏ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﮎ ﻏﺮﯾﺐ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﯿﭻ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﯿﺸﻪ ﻋﺸﻖ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ
ﻗﺎﯾﻖ ﺍﺯ ﺗﻮﺭ ﺗﻬﯽ
ﻭ ﺩﻝ ﺍﺯ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﻣﺮﻭﺍﺭﯾﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺭﺍﻧﺪ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺁﺑﯽ ﻫﺎ ﺩﻝ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﺴﺖ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﭘﺮﯾﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺑﺪﺭ ﻣﯽ ﺁﺭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺎﺑﺶ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﺎﻫﯽ ﮔﯿﺮﺍﻥ
ﻣﯽ ﻓﺸﺎﻧﻨﺪ ﻓﺴﻮﻥ ﺍﺯ ﺳﺮ ﮔﯿﻮﻫﺎﺷﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺭﺍﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻭﺭ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺪ ﺩﻭﺭ
ﻣﺮﺩ ﺁﻥ ﺷﻬﺮ ﺍﺳﺎﻃﯿﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺯﻥ ﺁﻥ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺳﺮﺷﺎﺭﯼ ﯾﮏ ﺧﻮﺷﻪ ﺍﻧﮕﻮﺭ ﻧﺒﻮﺩ
ﻫﯿﭻ ﺍﯾﻨﻬﺘﺎﻻﺭﯼ ﺳﺮﺧﻮﺷﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﮑﺮﺩ
ﭼﺎﻟﻪ ﺍﺑﯽ ﺣﺘﯽ ﻣﺸﻌﻠﯽ ﺭﺍ ﻧﻨﻤﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺪ ﺩﻭﺭ
ﺷﺐ ﺳﺮﻭﺩﺵ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻮﺑﺖ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎﺳﺖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺭﺍﻧﺪ
ﭘﺸﺖ ﺩﺭﯾﺎ ﻫﺎ ﺷﻬﺮﯼ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﺠﻠﯽ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻡ ﻫﺎ ﺟﺎﯼ ﮐﺒﻮﺗﺮﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﻮﺍﺭﻩ ﻫﻮﺵ ﺑﺸﺮﯼ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻫﺮ ﮐﻮﺩﮎ ﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ ﺷﻬﺮ ﺷﺎﺧﻪ ﻣﻌﺮﻓﺘﯽ ﺍﺳﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﯾﮏ ﭼﯿﻨﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺷﻌﻠﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺧﻮﺍﺏ ﻟﻄﯿﻒ
ﺧﺎﮎ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﺮﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﺩ
ﻭ ﺻﺪﺍﯼ ﭘﺮ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﺍﺳﺎﻃﯿﺮ ﻣﯽ ﺍﯾﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺩ
ﭘﺸﺖ ﺩﺭﯾﺎﻫﺎ ﺷﻬﺮﯼ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺳﻌﺖ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﻭﺍﺭﺙ ﺁﺏ ﻭ ﺧﺮﺩ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﺍﻧﺪ
ﭘﺸﺖ ﺩﺭﯾﺎ ﻫﺎ ﺷﻬﺮﯼ ﺍﺳﺖ