طُفیلِ هستیِ عــشقندآدمی و پــــــری

طُفیلِ هستیِ عــشقندآدمی و پــــــری

ارادتی بنما! تا سعا دتــــــی ببـــــــــــری

بکوش خواجــه و ازعشق بی‌نصیب مباش

که بنده را نخرد کس به عیب بــــی هنری


مِی صبوح و شکرخوابِ صبــحدم تا چند؟!

به عذر نیم شبی کوش و گریه ســـــحری

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار

که در برابر چشمی و غـــــایب از نــــظری

هزار جان گرامی بــــسوخت زیـــن غــیرت

که هر صباح و مسا شمــع مجلــس دگری

بیـــا که وضـــع جهان را چنان که من دیدم

گر امتحان بکنی می خوری و غم نـــخوری

چو مستعد نظر نیـــستی وصـــال مجــوی

که جـــــام جم نکند سود وقت بـــی‌بصری

دعـــای گوشـه نـــــشینان بـــلا بــگردانــد

چـرا به گوشه چشمی به ما نـــمی‌نــگری

بیــا و سلطنت از ما بخر به مـــایه حـــسن

و از این معامله غافل مشو که حیف خوری

طریق عشق طریقی عجب خطرناک است

نعوذبالله اگر ره به مقصـــــــــــــــدی نبری

به یــــــمن همت حافظ امید هست که باز

اری اســـــــامر لیلای لـــــــــــیله القمری