بارالها!

بارالها!
در پیشگاه تو ایستاده‌ام،
و دست‌هایم را به سوی تو بلند کرده‌ام،
آگاهم که در بندگی‌ات کوتاهی نموده و در فرمانبری‌ات سستی کرده‌ام،
اگر راه حیا را می‌پیمودم از خواستن و دعا کردن می‌ترسیدم ...
ولی … پروردگارم!
آن گاه که شنیدم گناهکاران را به درگاهت فرا می‌خوانی،
و آنان را به بخشش نیکو و ثواب وعده می‌دهی،
برای پیروی ندایت آمدم،
و به مهربانی‌های مهربان‌ترین مهربانان پناه آوردم.
و به وسیله پیامبرت که او را بر اهل طاعتت برتری داده، و اجابت و شفاعت را به او بخشیدی،
و به وسیله برترین زن،
و به فرزندانش، که پیشوایان و جانشینان اویند،
و به تمامی فرشتگانی که به وسیله اینان به تو روی می‌کنند، و در شفاعت نزد تو، آنان را که خاصان درگاه تواند، وسیله قرار می‌دهند، به تو روی می‌آورم.
پس بر ایشان درود فرست،
و مرا از دلهره ملاقاتت در امان دار،
و مرا از خاصّان و دوستانت قرار ده،
در پناه خدا باشید