بنام در هم کوبنده ی ستمگران

بنام در هم کوبنده ی ستمگران

ای حضرت آسمان!

تو را که مطلع نستوه هدایتی،
چه گزند از پنجه ی مذبوحانه ی سگان
و زوزه ی عاجزانه ی گرگان

ای رحمت بی امان الهی!

دامان کران تا کران حضور روشنت مجال جولان مگسان نجاست نشین نیست...

تبت یدا ابی لهب و تب...
بریده باد دستان بولهبان

شکسته باد قلمهایی که جوهر از شوکران ضلالت می نوشند

ای دلهاتان ظلمت بر هم آمده
ای چشم هاتان تنگ و مکدر و کور

صم بکم عمی فهم لایعقلون

هرگز به انکار محقر شما روح روشن حقیقت سایه نخواهد پذیرفت

ای عقلهاتان مس شیطان
ای اندیشه هاتان عروسکان مسخ شده ی جهالت

دهان فروبندید!

یریدون ان یطفؤا نورالله بافواههم...
زودا که حادثه ی کوبنده ی قیامت دلهاتان را چنان از جای برکند و از هم بپاشد که مست و سر از پا نشناخته بر زمین و زمان بیاویزید

و تری الناس سکاری و ما هم بسکاری...

و ملایک قهر از پیشانی و پاها به آتش عذاب الهی تان بیفکنند...

یعرف المجرمون بسیماهم فیوخذ بالنواصی والاقدام...

همان آتش شررباری که بر قلبها(نیز) زبانه میکشد...

نارالله الموقده...

التی تطلع علی الافءده...