ﻧﻪ ﻭﺻﻠﺖ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﺎﺷﮑﯽ ﺍﯼ ﮔﻞ ﻧﻪ ﻫﺠﺮﺍﻧﺖ

ﻧﻪ ﻭﺻﻠﺖ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﺎﺷﮑﯽ ﺍﯼ ﮔﻞ ﻧﻪ ﻫﺠﺮﺍﻧﺖ
ﮐﻪ ﺟﺎﻧﻢ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺳﻮﺧﺖ ﺍﯼ ﺟﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﺖ

ﺗﺤﻤﻞ ﮔﻔﺘﯽ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻢ ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻡ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﺍﻣﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﺗﺤﻤﻞ ﺑﻠﮑﻪ ﯾﺎﺩﺕ ﺭﻓﺘﻪ ﭘﯿﻤﺎﻧﺖ

ﭼﻮ ﺑﻠﺒﻞ ﻧﻐﻤﻪ ﺧﻮﺍﻧﻢ ﺗﺎ ﺗﻮ ﭼﻮﻥ ﮔﻞ ﭘﺎﮐﺪﺍﻣﺎﻧﯽ
ﺣﺬﺭ ﺍﺯ ﺧﺎﺭ ﺩﺍﻣﻨﮕﯿﺮ ﮐﻦ ﺩﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻧﺖ

ﺗﻤﻨﺎﯼ ﻭﺻﺎﻟﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﻣﮕﯿﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺑﻪ ﺩﺭﺩﺕ ﺧﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﺩﺭﻣﺎﻧﺖ

ﺍﻣﯿﺪ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﮔﯿﺮﺩ ﺑﺎ ﺍﺟﻞ ﮐﺸﺘﯽ
ﺑﻤﯿﺮﻡ ﯾﺎ ﺑﻤﺎﻧﻢ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎ ﭼﯿﺴﺖ ﻓﺮﻣﺎﻧﺖ

ﺷﺒﯽ ﺑﺎ ﺩﻝ ﺑﻪ ﻫﺠﺮﺍﻥ ﺗﻮ ﺍﯼ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻣﻠﮏ ﺩﻝ
ﻣﯿﺎﻥ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﮐﻮ ﺍﯼ ﻣﻠﮏ ﺳﻠﻄﺎﻧﺖ

ﭼﻪ ﺷﺒﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﯾﻪ ﺧﺰﯾﺪﻡ ﭘﺎﯼ ﻗﺼﺮ ﺗﻮ
ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪﯼ ﮐﻪ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺭﺧﺖ ﺑﯿﻨﻢ ﺩﺭ ﺍﯾﻮﺍﻧﺖ

ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻧﺒﻨﺪ ﻟﻌﻠﯽ ﺩﺍﺷﺘﯽ ﭼﻮﻥ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺧﻮﻧﯿﻦ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﻥ ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻥ؟ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ ﮔﺮﯾﺒﺎﻧﺖ

ﺩﻝ ﺗﻨﮕﻢ ﺣﺮﯾﻒ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﯿﺴﺖ
ﺍﻣﺎﻥ ﺍﯼ ﺳﻨﮕﺪﻝ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﺖ

ﺑﻪ ﺷﻌﺮﺕ ﺷﻬﺮﯾﺎﺭﺍ ﺑﯿﺪﻻﻥ ﺗﺎ ﻋﺸﻖ ﻣﯿﻮﺭﺯﻧﺪ
ﻧﺴﯿﻢ ﻭﺻﻞ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﺪ ﻧﻮﯾﺪ ﻃﺒﻊ ﺩﯾﻮﺍﻧﺖ