خوش آنکه خواست حسین را فقط برای حسین

خوش آنکه خواست حسین را فقط برای حسین
هوای نفس رها کرد، در هوای حسین
چگونه خلق فدای ره حسین نشود
که خلق کرده خدا خلق را برای حسین
درِ جحیم به رویم گشوده باد مدام
اگر دری بزنم جز در سرای حسین
به کسب آبرویم، آب بحر کافی نیست
مگر که چهره گذارم، به خاک پای حسین
به هر کجا که گذارید پا چه عرش، چه فرش
خداگواست که در قلب ماست، جای حسین
سوا سوا شودم عضو عضو با مقراض
اگر کنم درِ دل باز بر سوای حسین
عجیب نیست اگر خالق زمین و زمان
تمام هستی خود را کند فدای حسین
حسین به راه خدا، خون خویش را داده
عجب نه گر که خدا هست، خونبهای حسین
قسم به رحمت بی انتهای حیّ ودود
تمام رحمت حق هست، در ولای حسین