ﺩﺭ ﻛﻮﭼﻪ ﭘﺲ ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎﻱ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺫﻫﻨﻢ, ﺁﺗﺶ ﻣﻲ ﺯﻧﻨﺪ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮﻫﺎﻱ ﺳﻮﺧ

ﺩﺭ ﻛﻮﭼﻪ ﭘﺲ ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎﻱ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺫﻫﻨﻢ, ﺁﺗﺶ ﻣﻲ ﺯﻧﻨﺪ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮﻫﺎﻱ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺍﺭﻱ
ﺩﻟﻢ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺧﻴﺎﻟﻢ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ
ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﺩﻝ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﻝ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﻴﺰ
ﺭﮒ ﻫﺎﻱ ﺳﺮﺧﺶ ﺧﺸﻜﻴﺪﻩ
ﺭﻭﺣﻢ ﺩﺭ ﺗﻨﮕﻨﺎﻱ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺑﻪ ﺩﺭﺩ ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻫﺎﻧﻤﺶ
ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻲ ﺍﻧﺪﻳﺸﻢ ﺑﻪ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﻛﻪ ﻣﻴﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺣﻢ ﺭﺍﺩﺭ ﭘﺲ ﺳﭙﻴﺪﻱ ﺑﺮﻑ ﻫﺎﻱ ﺳﺮﺩ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺍﺯﺍﺩ ﻛﻨﻢ
ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺑﻬﺎﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺣﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻧﻪ
ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ
ﺍﺭﻱ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﻭﺣﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻬﺎﺭ
ﺍﻥ ﻣﺎﻳﻊ ﺳﺮﺥ ﺭﻧﮓ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎﻱ ﻗﻠﺒﻢ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻛﻤﻚ ﺑﻬﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩﻡ ...........
ﺑﺎﺩ ﻣﻲ ﻭﺯﺩ ﻫﻮﺍ ﺳﺮﺩ
ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺍﻣﺪ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺎﺭ ﺍﻣﺪ ﻭﻟﻲ ﻣﻦ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﺍﻥ ﻓﺼﻞ ﮔﺮﻡ ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﺑﺪﻱ ﻣﻦ...