{این گونه مجالس را دوست دارم}

{این گونه مجالس را دوست دارم}
امام صادق (ع) به فضیل بن یسار فرمود: آیا مجلس عزا به پا می کنید و برای یکدیگر حدیث می گویید؟ عرض کرد: بلی، فدایت شوم. امام فرمودند: این گونه مجالس را دوست دارم. پس امر ما را زنده بدارید که هر کس امر ما را زنده کند مورد رحمت خدا خواهد بود.

{اسباب گشایش}
آیت الله قاضی: در مستحبات عزاداری و زیارت سیدالشهدا مسامحه ننمایید و روضه هفتگی ولو دو سه نفره باشد، اسباب گشایش امور است... و اگر هفتگی ممکن نشد، دهه اول محرم ترک نشود.

{روضه خوانی را ترک نکنید}
آیت الله شیخ عبدالله مامقانی: تا جایی که لقمه نانی از گلویتان پایین می رود، روضه خوانی در منزل را ترک نکنید!

{گریه ای که تمامی نداشت}
مرحوم آیت الله العظمی محمدعلی اراکی درباره آیت الله آقا نورالدین اراکی(عراقی): می فرمود «من به چشم خود دیدم، در دهه عاشورا، در مجلس روضه خوانی که در منزل معظم له از اول طلوع آفتاب شروع می شد و تا ظهر ادامه داشت و منبری ها بلاحساب می آمدند و مردم زیادی از غریبه و آشنا، از اهل اراک و جاهای دیگر جمع می شدند، ایشان از اول روضه چندین دستمال جلوی خودش می گذاشت و دستمال ها را از گریه خیس می کرد، از اول روضه گریه می کرد تا آخر، من نمی دانم چه گریه ای بود که تمامی نداشت. روز عاشورا که می شد، معرکه بود، بکاء بود به تمام معنا.»مانند پسر از دست داده.

{حفظ احترام ناموس بزرگ خدا}
آیت الله میرزا جواد ملکی تبریزی: «سزاوار است حال دوستان آل محمد در دهه اول محرم تغییر نموده و در دل و سیمای خود آثار اندوه و درد این مصیبت های بزرگ را آشکار نمایند. باید مقداری از لذایذ زندگی را که از خوردن و نوشیدن و حتی خوابیدن به دست می آید ترک نموده و مانند کسی باشند که پدر یا فرزند خود را از دست داده است. نباید احترام ناموس بزرگ خدا و احترام پیامبر و امام، کمتر از احترام خود و نزدیکانش باشد. اگر کسی نتواند در تمام دهه محرم این کار را انجام دهد حداقل در روز تاسوعا و عاشورا و شب یازدهم دست از برخی لذایذ بردارد. [مثلاً نان خالی بخورد یا آب کمتر بنوشد و خود را به یاد آن روزهای سخت اهل بیت، به سختی اندازد.]»

{وصیتی عجیب}
مرحوم آیت الله العظمی مرعشی نجفی: ماه های محرم و صفر هر سال را لباس سیاه می پوشیدند و در وصیت نامه خود نوشته اند: لباس سیاهی که در ماه های محرم و صفر می پوشیدم جهت حزن و اندوه در مصیبت های آل رسول اکرم(ص) با من دفن شود [تا وسیله شفاعت ایشان در روز قیامت باشد] سفارش می کنم دستمالی را که اشک های زیادی در رثای جدم حسین مظلوم و اهل بیت مکرم او (علیهم السلام) ریخته و صورت خود را با آن پاک می کردم بر روی سینه ام در کفنم بگذارند.

{باقی مانده چای روضه}
آیت الله مجتهدی تهرانی: علت موفقیت من، همین مجالس توسل و روضه خوانی و سینه زنی در کنار درس های طلبگی است. از زمانی که طلبه بودم، پنج شنبه ها در منزلمان روضه برقرار می کردم. وقتی هم که به قم رفتیم، مجلس روضه مان در قم برپا بود. وقتی هم نزد استادمان حاج شیخ علی اکبر برهان در مسجد لرزاده تهران بودیم، ایشان هفته ای یک شب، سینه زنی می کردند و می فرمودند: من هر چه دارم از همان روضه ها و سینه زنی هایی است که برای اهل بیت گرفته ام.

(مرحوم مجتهدی در مجالس روضه خوانی چای بازمانده در استکان را که دیگری خورده بود، به عنوان تبرک می خورد.)

{بالاترین مستحب}
آیت الله بهجت: بکاء بر مصائب اهل بیت(علیهم السلام) و به خصوص حضرت سیدالشهدا(ع) شاید از آن قبیل مستحباتی باشد که افضل از آن نیست. بنده خیال می کنم، فضیلت بکاء بر سیدالشهدا(ع) بالاتر از نماز شب است.

{وقتی گریه فریاد است}
امام خمینی: ما تا ابد هم اگر برای سیدالشهدا(ع) گریه کنیم، برای سیدالشهدا نفعی ندارد، برای ما نفع دارد. ما یک ملتی هستیم که با همین گریه ها یک قدرت 2500 ساله را از بین بردیم. آن ها از همین گریه ها می ترسند، برای این که گریه بر مظلوم، فریاد در مقابل ظالم است. با این هیاهو و با این گریه، با این نوحه خوانی، با این شعرخوانی، با این نثرخوانی، ما می خواهیم مکتب را حفظ کنیم، چنان که تا حالا حفظ شده.

{تأثیر یک قطره اشک}
علامه طباطبایی: وقتی از ایشان می پرسند: چگونه طبق فرمایش امام صادق(ع) یک قطره اشک عزادار، آتش جهنم را خاموش می کند؟ می فرمایند: چه مانعی دارد که قطره اشکی با اذن و خواست خدا، آتش جهنم را خاموش گرداند؟ درواقع قطره اشک نظیر توبه است که باعث آمرزش گناه و محو آثار و از بین بردن عذاب می شود و نیز در نقطه مقابل آن کفر، باعث حبط و نابودی حسنات و نعمت های بهشتی و سبب افروختن آتش می گردد.
{تمیز کردن کفش عزاداران روضه}
آیت الله قاضی: ایشان در مجلس روضه بسیار مؤدب و با احترام می نشست و در پایان مراسم، کفش حاضران را ردیف کرده، آماده پوشیدن می نمود