با توجه به آیات و روایات انسان باید از هر گناهی چه ظاهر و

با توجه به آیات و روایات انسان باید از هر گناهی چه ظاهر و چه باطن، چه آشکار و چه پنهان، دوری جوید زیرا اختلاف حالتها موجب بی رنگی کیفر نمی شود، چنانچه خداوند متعال می فرماید : « ...وَلَا تَقْرَبُوا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ... » [انعام:151] ؛ و به کارهاى زشت چه پنهان و چه آشکارا نزدیک مشوید.ودر جای دیگر می فرماید : « و ذروا ظاهر الاثم و باطنه إن الذین یکسبون الاثم سیجزون بما کانوا یقترفون» [ سوره انعام: 120]گناهان را چه آشکار باشند و چه پنهان، ترک کنید، همانا آنان که گناه می کنند به سزای اعمالی را که می کرده اند خواهند رسید.
هرچند گناه آشکار به علت پرده دری و بی بند و باری، باری سنگین تر به دوش انسان می گذارد.
عن الإمامِ الصّادقِ عَن أبیه علیهما السلام: قالَ رسولُ اللّه ِ صلى الله علیه و آله : إنَّ المَعصِیَةَ إذا عَمِلَ بِها العَبدُ سِرّا لَم تَضُرَّ إلاّ عامِلَها ، و إذا عَمِلَ بِها عَلانِیَةً و لَم یُغَیَّرْ عَلَیهِ أضَرَّتِ العامَّةَ
قالَ جَعفرُ بنُ مُحمّدٍ علیهما السلام : و ذلکَ أنَّهُ یَذِلُّ بِعَمَلِهِ دینُ اللّه ِ ، و یَقتَدی بِهِ أهلُ عَداوَةِ اللّه ِ .[بحار الأنوار : 100/78/35.]
امام صادق ـ به نقل از پدر بزرگوارش علیهما السلام ـ فرمود : پیامبر خدا صلى الله علیه و آله فرمود اگر آدمى گناه را پنهانى انجام دهد، جز به گنهکار زیان نمى زند، ولى اگر آشکارا انجامش دهد و کسى به او اعتراض نکند، زیانش به همگان مى رسد.
امام صادق علیه السلام فرمود: علّتش این است که او با گناه آشکار خود، دین خدا را خوار مى کند و دشمنان خدا از او سرمشق مى گیرند.
به هر حال هیچ گناهی از دید خدای متعال به دور نیست و او ناظر و شاهد است بر وجود انسان و نزدیک تر است به او از رگ گردنش، و راهی برای فرار نیست جز این که کیفر اعمالش را دیر یا زود ببیند فمن یعمل مثقال ذرّة خیراً یره و من یعمل مثقال ذرّة شراً یره.
خداوندا ما را موفق بدار که از گناه ظاهر و باطن به دور باشیم و گرفتار سخط و غضب ذات مقدست نشویم آمین رب العالمین