غروب که میشٖود

غروب که میشٖود
خواهش من جان تازه میگیرد
از آسمان دلهای تنگ
از لبهای دوخته بر هم
و نگاههای اشک آلود
ای صحنه غم انگیز غروب خورشید
ما را به دست تاریکی
تنهایی نس‍‍‍‍پار