ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﺷﻌﺮﻫﺎﯼ ﺳﻬﺮﺍﺏ ﺳپهری

ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﺷﻌﺮﻫﺎﯼ ﺳﻬﺮﺍﺏ ﺳپهری
ﺷﺐ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﺑﻮﺩ
ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﺩﺭ ﺍﯾﻮﺍﻥ، ﺗﺎ ﺑﭙﺮﺳﻢ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺳﯿﻨﯽ ﭼﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ 
ﮔﻞ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﭼﯿﺪ، ﻫﺪﯾﻪ ﺍﺵ ﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﻣﻦ 
ﺧﻮﺍﻫﺮﻡ ﺗﮑﻪ ﻧﺎﻧﯽ ﺁﻭﺭﺩ، ﺁﻣﺪ ﺁﻧﺠﺎ 
ﻟﺐ ﭘﺎﺷﻮﯾﻪ ﻧﺸﺴﺖ 
ﭘﺪﺭﻡ ﺩﻓﺘﺮ ﺷﻌﺮﯼ ﺁﻭﺭﺩ، ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺮ ﭘﺸﺘﯽ ﺩﺍﺩ..ﺷﻌﺮ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍ ﺑﺮﺩ، ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﯾﻘﯿﻦ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ : 
ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﺭﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺎ ﺟﺎﺭﯾﺴﺖ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺁﻣﺪﻥ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﺎﺳﺖ 
ﺭﻭﺩ ﺩﻧﯿﺎ ﺟﺎﺭﯾﺴﺖ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﺁﺑﺘﻨﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺩ ﺍﺳﺖ 
ﻭﻗﺖ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﯾﺎﻧﯽ؛ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻭﺭﻭﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﯾﻢ 
ﺩﺳﺖ ﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﻒ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ؟ 
ﻫﯿﭻ !!! 
ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﻭﺯﻥ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ 
ﺷﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﺣﺴﺮﺕ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﻝ ﺩﺍﺭﯼ 
ﺷﻌﻠﻪ ﮔﺮﻣﯽ ﺍﻣﯿﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ، ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﺖ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﺭﮎ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺷﻮﻕ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ 
ﻓﺮﺩﺍﯾﯽ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ 
ﺗﻮ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﯾﺮﻭﺯﯼ، ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﺩﺍﯾﯽ 
ﻇﺮﻑ ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﭘﺮ ﺍﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻮﺳﺖ 
ﺷﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﺧﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺩﺭﯾﻐﺶ ﮐﺮﺩﯼ 
ﺁﺧﺮﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﺑﺎ، ﺍﻣﯿﺪ ﺍﺳﺖ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﯾﺎﺩ ﻏﺮﯾﺒﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﺧﺎﮎ 
ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﺳﺒﺰﺗﺮﯾﻦ ﺁﯾﻪ، ﺩﺭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺑﺮﮒ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﺧﺎﻃﺮ ﺩﺭﯾﺎﯾﯽ ﯾﮏ ﻗﻄﺮﻩ، ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺩ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﺣﺲ ﺷﮑﻮﻓﺎﯾﯽ ﯾﮏ ﻣﺰﺭﻋﻪ، ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺬﺭ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺭﯾﺎﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻣﺎﻫﯽ، ﺩﺭ ﺗﻨﮓ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﺧﺎﮎ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﺁﯾﯿﻨﻪ ﻋﺸﻖ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﻓﻬﻢ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﻥ ﻫﺎﺳﺖ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺍﯼ ﺑﺎﺯ، ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻭﺟﻮﺩ 
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ، ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻣﺎﺳﺖ 
ﺁﺳﻤﺎﻥ، ﻧﻮﺭ، ﺧﺪﺍ، ﻋﺸﻖ، ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺎ ﻣﺎﺳﺖ 
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺎﺯﯼ ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺭﺍ ﺩﺭﯾﺎﺑﯿﻢ 
ﺩﺭ ﻧﺒﻨﺪﯾﻢ ﺑﻪ ﻧﻮﺭ، ﺩﺭ ﻧﺒﻨﺪﯾﻢ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﭘﺮ ﻣﻬﺮ ﻧﺴﯿﻢ 
ﭘﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﺳﺎﺣﺖ ﺩﻝ ﺑﺮﮔﯿﺮﯾﻢ 
ﺭﻭ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺠﺮﻩ، ﺑﺎ ﺷﻮﻕ، ﺳﻼ‌ﻣﯽ ﺑﮑﻨﯿﻢ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﺭﺳﻢ ﭘﺬﯾﺮﺍﯾﯽ ﺍﺯ ﺗﻘﺪﯾﺮ ﺍﺳﺖ 
ﻭﺯﻥ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﻣﻦ، ﻭﺯﻥ ﺭﺿﺎﯾﺘﻤﻨﺪﯼ ﺳﺖ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﺷﺎﯾﺪ ﺷﻌﺮ ﭘﺪﺭﻡ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪ 
ﭼﺎﯼ ﻣﺎﺩﺭ، ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﮔﺮﻡ ﻧﻤﻮﺩ 
ﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺮ، ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﯽ ﻫﺎ ﺩﺍﺩ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺷﺎﯾﺪ ﺁﻥ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﯾﻐﺶ ﮐﺮﺩﯾﻢ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﭘﺎﮎ ﺣﯿﺎﺕ ﺳﺖ، ﻣﯿﺎﻥ ﺩﻭ ﺳﮑﻮﺕ 
ﺯﻧﺪﮔﯽ، ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺁﻣﺪﻥ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﺎﺳﺖ 
ﻟﺤﻈﻪ ﺁﻣﺪﻥ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﺎ، ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺳﺖ 
ﻣﻦ ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ، 
ﻗﺪﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺭﺍ ،دریابیم.