قدری تامل کنیم

قدری تامل کنیم
من و تو یک عزیز سفر کرده داریم
و او همان مولای غریب عالم یوسف زهراست
همان مولای مهربانی که سالهاست از دیدگان ما غایب است
و او را به دست فراموشی سپرده ایم
اما چرا ما از او یاد نمی کنیم؟ و از فراقش نمی سوزیم؟
یوسف ما بیگانه عالم هستی ست که همتایی ندارد
تمامی علوم عالم شانی از شئونات ایشان است
اری چنین مولایی را گم کرده ایم
یا بهتر بگوییم: دست این پدر مهربان را رها کرده ایم و در بازار پر هیاهوی دنیا گم شده ایم
و این ماییم که گم شده ایم نه او
پرداختن به تجملات دنیا مد لباس مدل مو  نتیجه مسابقات فوتبال  
گذراندن ساعت ها از وقت ارزشمندمان پای سریال ها و برنامه های مختلف 
و حرص مال و مقام اصلی ترین دغدغه های ماست
انگار همه کس و همه چیز وجود دارد الا محبوب حقیقی
و ولی نعمت عالم حضرت مهدی
غم انگیز تر اینکه حتی برخی از ما در گرفتاری هایمان
از امام عصر یادی نمی کنیم
و از آن عزیز مدد نمی جوییم
کسی به ما نگفت وقتی او بیاید نه تنها از زلزله و سیل و طوفان خبری نخواهد بود
بلکه در سایه بندگی خداوند طبیعت چهره جدیدی از خود به نمایش خواهد گذاشت.
و برکات حیرت انگیزش را بی دریغ نثار ما خواهد کرد

کسی به ما نگفت با آمدنش روزگار درد و رنج به سر می آید
و زندگی شاد و شیرین خواهد شد
نگفتند که چهره های زلال حکمت از سینه او می جوشد
و با آمدنش تمامی 27 باب علم را به روی ما خواهد گشود
و دیگر اثری از جهل باقی نخواهد ماند
و این بافته های ذهنی و علوم ناقصی که امروز به آن مینازیم
و جز تاریکی و سردرگمی حاصلی ندارد
در مقابل ان همه معارف نورانی رنگ خواهد باخت
آن روز خواهیم فهمید 
که در چه بیابان تاریکی به سر می بردیم
و آنچه که به نام علم به سویش میشتافتیم
جز سراب چیزی نبوده است
آن روز خواهیم فهمید آن کسی که به راحتی او را به دست فراموشی سپرده بودیم
و از کنار غیبت و غربت او بی تفاوت می گذشتیم
همان پدر مهربانی بود که جز سعادت وتعالی ما دغدغه ای نداشت
و هر لحظه بازگشت ما را انتظار می کشید
اما افسوس که ما از یادش غافلیم
غفلت ما به حدی ست که مولایمان فرمودند:
شیعیان ما به اندازه آب خوردنی ما را نمی خواهند
اگر بخواهند دعا می کنند و فرج ما می رسید
دعا راه پایان دادن به غربت مولای مهربانی هاست
با دعاست که می توانیم گذشته خویش را جبران کنیم
و به دامان پرمهر آن پدر مهربان بازگردیم
مرتبه بالاتر از دعای لسانی دعای عملی ست
یعنی در عمل ثابت کنیم که خواستار فرج هستیم
و در راستای تعجیل فرج 
رفتارمان با گفتارمان همراه باشد
یکی از بهترین ابعاد دعای عملی 
روی اوردن به کارهای خیر و هدیه نمودن آنها
برای تعجیل در امر فرج است
بسیاری از کارهای روزمره ما 
اگر با نیت الهی انجام شود
ثواب های زیادی را به دنبال دارد
که هدیه کردن هر کدام از انها برای امر فرج
قلب مولایمان را شاد خواهد نمود
و ما را مشمول عنایات ویژه آن حضرت قرار خواهد خواهد داد
به عنوان مثال در روایات امده است که
هیچ زنی نیست که جرعه ای آب به شوهرش بنوشاند
مگر آنکه این عمل برایش از یک سال روزه و شب زنده داری بهتر باشد
چقدر زیباست مادری که با دلسوزی تمام به کارهای منزل می پردازد و
ثواب زحمات خویش را برای تعجیل در فرج مولای خود هدیه کند
و همین طور پدری که برای کسب حلال ساعت ها عرق می ریزد
و دانشجویی که برای رضای خدای متعال به تحصیل مشغول است
هدیه کردن اعمال برای تعجیل در امر فرج نه تنها از اجر ما نخواهد کاست بلکه پاداش یاوری امام مظلوممان را نیز در بر خواهد داشت
و ما را از برکات حیرت انگیز دعا برای ظهور نظیر طول عمر   وسعت روزی   دفع بلا   برآورده شدن حاجات   ایمنی از تشنگی روز قیامت   شفاعت اهل بیت   ثواب خونخواهی امام حسین    ثواب نه هزار سال نماز و روزه و ده ها پاداش دیگر بهره مند خواهد ساخت
دعا برای ظهور نباید به سطح فردی محدود شود
بلکه مهم ترین بعد آن سطح همگانی آن است
آموزگاری که کلاس درس را با دعای فرج آغاز می کند
سخنرانی که به هر مناسبت کلام را به سوی  امام عصر معطوف میکند
مداحی که از عمق دلهای شکسته دعای فرج بر زبانها جاری میکند
گوینده ای که برنامه را با زمزمه چند بیت شعر
در فراق امام عصر پایان می دهد
همه مصداق های مهمی از دعای عملی در سطح همگانی هستند
و هر کدام از آنها به منزله ضربه ای محکم است
که ریشه درخت غیبت را به لرزه می اندازد
امروز هر کس که به اهل بیت کوچکترین ارادتی دارد
باید خود را نسبت به دعا برای فرج چه زبانی و چه عملی
مسئول بداند
و برای احیای این فریضه فراموش شده بکوشد
زیرا تا منتقم آل اله نیاید 
دردهای آن بزرگواران التیام نخواهد یافت

به امیـــــــــــــــــــــد ظهور سبـــــــــــزش