ﺳﻪ ﭘﻨﺪ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﮔﻨﺠﺸﮏ
ﺳﻪ ﭘﻨﺪ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﮔﻨﺠﺸﮏ
ﺣﮑﺎﯾﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺩﻣﺸﻖ، ﮔﻨﺠﺸﮑﻰ ﺭﻧﮕﯿﻦ ﻭ ﻟﻄﯿﻒ، ﺑﻪ ﯾﮏ ﺩﺭﻫﻢ ﺧﺮﯾﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﺑﯿﻦ ﺭﺍﻩ، ﮔﻨﺠﺸﮏ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ: «ﺩﺭ ﻣﻦ ﻓﺎﯾﺪﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻨﻰ، ﺗﻮ ﺭﺍ ﺳﻪ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻣﻰﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ ﯾﮏ، ﻫﻤﭽﻮﻥ ﮔﻨﺠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﻭ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺭﺍ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﺍﺳﯿﺮﻡ ﻣﻰﮔﻮﯾﻢ ﻭ ﭘﻨﺪ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ، ﻭﻗﺘﻰ ﺁﺯﺍﺩﻡ ﮐﺮﺩﻯ ﻭ ﺑﺮ ﺷﺎﺥ ﺩﺭﺧﺘﻰ ﻧﺸﺴﺘﻢ، ﻣﻰﮔﻮﯾﻢ. ﻣﺮﺩ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺳﻪ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺍﺯ ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺮﯾﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﯾﮏ ﺩﺭﻫﻢ ﻣﻰﺍﺭﺯﺩ. ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﮔﻨﺠﺸﮏ ﮔﻔﺖ: «ﭘﻨﺪﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺑﮕﻮ.»
ﮔﻨﺠﺸﮏ ﮔﻔﺖ: «ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺍﻭﻝ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻒ ﺩﺍﺩﻯ، ﻏﺼﻪ ﻣﺨﻮﺭ ﻭ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻣﺒﺎﺵ ﺯﯾﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﻧﻌﻤﺖ، ﺣﻘﯿﻘﺘﺎً ﻭ ﺩﺍﺋﻤﺎً ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ، ﻫﯿﭻ ﮔﺎﻩ ﺯﺍﯾﻞ ﻧﻤﻰﺷﺪ. ﺩﯾﮕﺮ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺳﺨﻦ ﻣﺤﺎﻝ ﻭ ﻧﺎﻣﻤﮑﻦ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺳﺨﻦ ﻫﯿﭻ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﻦ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭﮔﺬﺭ.»
ﻣﺮﺩ، ﭼﻮﻥ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺭﺍ ﺷﻨﯿﺪ، ﮔﻨﺠﺸﮏ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩ. ﭘﺮﻧﺪﻩ ﮐﻮﭼﮏ ﭘﺮ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺩﺭﺧﺘﻰ ﻧﺸﺴﺖ . ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺭﻫﺎ ﺩﯾﺪ، ﺧﻨﺪﻩﺍﻯ ﮐﺮﺩ. ﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ: «ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﮕﻮ!»
ﮔﻨﺠﺸﮏ ﮔﻔﺖ: «ﻧﺼﯿﺤﺖ ﭼﯿﺴﺖ!؟ ﺍﻯ ﻣﺮﺩ ﻧﺎﺩﺍﻥ، ﺯﯾﺎﻥ ﮐﺮﺩﻯ. ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﻣﻦ ﺩﻭ ﮔﻮﻫﺮ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺑﯿﺴﺖ ﻣﺜﻘﺎﻝ ﻭﺯﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻮ ﺭﺍ ﻓﺮﯾﻔﺘﻢ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺖ ﺭﻫﺎ ﺷﻮﻡ. ﺍﮔﺮ ﻣﻰﺩﺍﻧﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮔﻮﻫﺮﻫﺎﯾﻰ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻗﯿﻤﺖ ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰﮐﺮﺩﻯ.»
ﻣﺮﺩ، ﺍﺯ ﺧﺸﻢ ﻭ ﺣﺴﺮﺕ، ﻧﻤﻰﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ. ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻰﻣﺎﻟﯿﺪ ﻭ ﮔﻨﺠﺸﮏ ﺭﺍ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﻣﻰﮔﻔﺖ. ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﮔﻨﺠﺸﮏ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: «ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﮔﻮﻫﺮﻫﺎﯾﻰ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮐﺮﺩﻯ، ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﭘﻨﺪﺕ ﺭﺍ ﺑﮕﻮ.»
ﮔﻨﺠﺸﮏ ﮔﻔﺖ: «ﻣﺮﺩ ﺍﺑﻠﻪ! ﺑﺎ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻒ ﺩﺍﺩﻯ، ﻏﻢ ﻣﺨﻮﺭ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻨﮏ ﺗﻮ ﻏﻤﮕﯿﻨﻰ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻯ. ﻧﯿﺰ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺳﺨﻦ ﻣﺤﺎﻝ ﻭ ﻧﺎﻣﻤﮑﻦ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﯾﺮ ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺍﯾﻨﮏ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﻣﻦ ﮔﻮﻫﺮﻫﺎﯾﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻬﻞ ﻣﺜﻘﺎﻝ ﻭﺯﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﺧﺮ ﻣﻦ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺪ ﻣﺜﻘﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﭼﻬﻞ ﻣﺜﻘﺎﻝ ﮔﻮﻫﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺣﻤﻞ ﮐﻨﻢ!؟ ﭘﺲ ﺗﻮ ﻻﯾﻖ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻧﺒﻮﺩﻯ ﻭ ﭘﻨﺪ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﻤﻰﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻗﺪﺭ ﺁﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ.»
ﺣﮑﺎﯾﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺩﻣﺸﻖ، ﮔﻨﺠﺸﮑﻰ ﺭﻧﮕﯿﻦ ﻭ ﻟﻄﯿﻒ، ﺑﻪ ﯾﮏ ﺩﺭﻫﻢ ﺧﺮﯾﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﺑﯿﻦ ﺭﺍﻩ، ﮔﻨﺠﺸﮏ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ: «ﺩﺭ ﻣﻦ ﻓﺎﯾﺪﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻨﻰ، ﺗﻮ ﺭﺍ ﺳﻪ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻣﻰﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ ﯾﮏ، ﻫﻤﭽﻮﻥ ﮔﻨﺠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﻭ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺭﺍ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﺍﺳﯿﺮﻡ ﻣﻰﮔﻮﯾﻢ ﻭ ﭘﻨﺪ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ، ﻭﻗﺘﻰ ﺁﺯﺍﺩﻡ ﮐﺮﺩﻯ ﻭ ﺑﺮ ﺷﺎﺥ ﺩﺭﺧﺘﻰ ﻧﺸﺴﺘﻢ، ﻣﻰﮔﻮﯾﻢ. ﻣﺮﺩ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺳﻪ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺍﺯ ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺮﯾﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﯾﮏ ﺩﺭﻫﻢ ﻣﻰﺍﺭﺯﺩ. ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﮔﻨﺠﺸﮏ ﮔﻔﺖ: «ﭘﻨﺪﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺑﮕﻮ.»
ﮔﻨﺠﺸﮏ ﮔﻔﺖ: «ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺍﻭﻝ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻒ ﺩﺍﺩﻯ، ﻏﺼﻪ ﻣﺨﻮﺭ ﻭ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻣﺒﺎﺵ ﺯﯾﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﻧﻌﻤﺖ، ﺣﻘﯿﻘﺘﺎً ﻭ ﺩﺍﺋﻤﺎً ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ، ﻫﯿﭻ ﮔﺎﻩ ﺯﺍﯾﻞ ﻧﻤﻰﺷﺪ. ﺩﯾﮕﺮ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺳﺨﻦ ﻣﺤﺎﻝ ﻭ ﻧﺎﻣﻤﮑﻦ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺳﺨﻦ ﻫﯿﭻ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﻦ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭﮔﺬﺭ.»
ﻣﺮﺩ، ﭼﻮﻥ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺭﺍ ﺷﻨﯿﺪ، ﮔﻨﺠﺸﮏ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩ. ﭘﺮﻧﺪﻩ ﮐﻮﭼﮏ ﭘﺮ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺩﺭﺧﺘﻰ ﻧﺸﺴﺖ . ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺭﻫﺎ ﺩﯾﺪ، ﺧﻨﺪﻩﺍﻯ ﮐﺮﺩ. ﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ: «ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﮕﻮ!»
ﮔﻨﺠﺸﮏ ﮔﻔﺖ: «ﻧﺼﯿﺤﺖ ﭼﯿﺴﺖ!؟ ﺍﻯ ﻣﺮﺩ ﻧﺎﺩﺍﻥ، ﺯﯾﺎﻥ ﮐﺮﺩﻯ. ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﻣﻦ ﺩﻭ ﮔﻮﻫﺮ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺑﯿﺴﺖ ﻣﺜﻘﺎﻝ ﻭﺯﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻮ ﺭﺍ ﻓﺮﯾﻔﺘﻢ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺖ ﺭﻫﺎ ﺷﻮﻡ. ﺍﮔﺮ ﻣﻰﺩﺍﻧﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮔﻮﻫﺮﻫﺎﯾﻰ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻗﯿﻤﺖ ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰﮐﺮﺩﻯ.»
ﻣﺮﺩ، ﺍﺯ ﺧﺸﻢ ﻭ ﺣﺴﺮﺕ، ﻧﻤﻰﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ. ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻰﻣﺎﻟﯿﺪ ﻭ ﮔﻨﺠﺸﮏ ﺭﺍ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﻣﻰﮔﻔﺖ. ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﮔﻨﺠﺸﮏ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: «ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﮔﻮﻫﺮﻫﺎﯾﻰ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮐﺮﺩﻯ، ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﭘﻨﺪﺕ ﺭﺍ ﺑﮕﻮ.»
ﮔﻨﺠﺸﮏ ﮔﻔﺖ: «ﻣﺮﺩ ﺍﺑﻠﻪ! ﺑﺎ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻒ ﺩﺍﺩﻯ، ﻏﻢ ﻣﺨﻮﺭ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻨﮏ ﺗﻮ ﻏﻤﮕﯿﻨﻰ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻯ. ﻧﯿﺰ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺳﺨﻦ ﻣﺤﺎﻝ ﻭ ﻧﺎﻣﻤﮑﻦ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﯾﺮ ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺍﯾﻨﮏ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﻣﻦ ﮔﻮﻫﺮﻫﺎﯾﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻬﻞ ﻣﺜﻘﺎﻝ ﻭﺯﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﺧﺮ ﻣﻦ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺪ ﻣﺜﻘﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﭼﻬﻞ ﻣﺜﻘﺎﻝ ﮔﻮﻫﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺣﻤﻞ ﮐﻨﻢ!؟ ﭘﺲ ﺗﻮ ﻻﯾﻖ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻧﺒﻮﺩﻯ ﻭ ﭘﻨﺪ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﻤﻰﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻗﺪﺭ ﺁﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ.»
- ۲.۹k
- ۰۱ شهریور ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط