ﻣﯽﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻨﺎﺯ ﺑﺮﻭﺩ ﻣﻦ ﻣﯽﻣﯿﺮﻡ . ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﻫﯿﭻ ﺍﺗﻔﺎﻗ
ﻣﯽﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻨﺎﺯ ﺑﺮﻭﺩ ﻣﻦ ﻣﯽﻣﯿﺮﻡ . ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﻫﯿﭻ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﺍﻓﺘﺪ . ﺑﻪ ﭘﯿﺮ ، ﺑﻪ ﭘﯿﻐﻤﺒﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽﻣﯿﺮﺩ . ﺑﻌﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺐ ﮐﻨﺎﺭﺵ ﻣﯽﻧﺸﺴﺘﻢ ﻭ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺻﻐﺮﯼﮐﺒﺮﯼ ﻣﯽﭼﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﯾﺎ ﻧﻤﯽﮔﺬﺍﺭﯾﻢ ﺍﻟﻨﺎﺯ ﺑﺮﻭﺩ ﯾﺎ ﺍﮔﺮ ﺭﻓﺖ ، ﻫﯿﭻ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﻧﻤﯽﺍﻓﺘﺪ . ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺩﺍ ﺷﺐ ﮐﻪ ﻫﻢ ﺭﺍ ﻣﯽﺩﯾﺪﯾﻢ ، ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺵ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺳﻪ . ﮐﻠﯽ ﺩﻟﯿﻞ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻨﺎﺯ ﺑﺮﻭﺩ ، ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩ.ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ . ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. ﯾﮏﺭﻭﺯ ﺣﻮﺍﻟﯽ ﻇﻬﺮ ﺑﺎ ﺍﻟﻨﺎﺯ ﺗﻤﺎﺱ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﺶ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮔﻔﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ. ﮔﻔﺖ ﻣﺎﻩﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢﺍﺵ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺭﺿﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﺪ. ﮔﻔﺘﻢ ﺭﺿﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮ ﻣﯽﻣﯿﺮﺩ. ﮔﻔﺖ ﮐﺴﯽ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽﻣﯿﺮﺩ. ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻆ. } ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﻮﺩﻡ ، ﻣﮕﺮ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﺴﯽ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﻤﯿﺮﺩ ؟ { ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ﺭﺿﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﯿﭻ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺧﺎﺻﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﯾﮏﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺳﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﺩﯾﺪﯼ ﻻﮐﺮﺩﺍﺭ ﻧﻤﺮﺩﯼ ؟ ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﺳﺮ ﻣﻦ ِ ﺑﯽﭼﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﯼ ﻭ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﯽ ﺑﺨﻮﺍﺑﻢ. ﺑﺒﯿﻦ ؟ ﺣﺎﻻ ﺍﻟﻨﺎﺯ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻮ ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩﺍﯼ. ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ﺟﻠﻮﯼ ﺁﯾﻨﻪ ، ﺩﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﻣﺮﺩﻥ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﮏﺟﻮﺭ ﻧﯿﺴﺖ . ﻗﺮﺍﺭ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﻦ ﻧﻔﺴﻢ ﺑﺎﻻ ﻧﯿﺎﯾﺪ ﻭ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺑﺴﭙﺎﺭﯼ ﻭ ﺑﮕﻮﯾﯽ ﻓﻼﻧﯽ ﻣُﺮﺩ. ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ؟ ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻧﻔﺲﺍﻡ ﯾﮑﺴﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﺎﻻ ﻣﯽﺁﯾﺪ،ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻡ ﺳﺨﺖ ، ﻧﻔﺲﮔﯿﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﯿﭻ ﻧﮕﻔﺘﻢ. ﯾﺎﺩ ِ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ِ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ . ﺟﻠﻮﯼ ﺁﯾﻨﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ﻭ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ : ﻣﺮﺩﻥ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﮏﺟﻮﺭ ﻧﯿﺴﺖ . ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﻣُﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ، ﻓﻘﻂ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺒﺮﺵ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﭙﯿﭽﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ
- ۳۸۱
- ۲۲ فروردین ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
