we

we
s2
Part 11

نیک

چند ساعت گذشت
راهروی بیمارستان تقریباً ساکت بود
لیرا روی صندلی نشسته بود و دست‌هاش رو به هم قفل کرده بود. ویلیام چند قدم اون‌طرف‌تر ایستاده بود و مدام به در اتاق مایا نگاه می‌کرد.

لیرا: چرا هنوز به هوش نیومده؟!
هانا: دکتر گفت ضربه‌ای که به سرش خورده شدید نبوده، فقط باید صبر کنیم اثر داروها از بین بره.
لیرا: ولی چرا هیچکس بهم زنگ نزد؟! دخترم ساعت‌ها گم شده بود!
نیک: تقصیر من بود
لیرا: تو ساکت باش نیک! با عصبانیت نگاش کردم* شماها همتون اونجا بودین!
نیک:..بابا آنیا کجاس؟
ویلیام: به مامانت گفتم ببرتش
نیک: خوب کاری کردی
لیرا:... اگه پنج دقیقه دیرتر پیداش می‌کردین چی؟!
ویلیام: ما نمیدونیم چه اتفاقی افتاده! بزار بچه بیدارشه بعد
لیرا: بخدا اگه بیدار نشه....میرم قهوه بگیرم

*
هانا:عمو بخدا تقصیر نیک نیست...تقصیر هیچکس نیست ما نمیدونیم چه اتفاقی افتاده ما فقط بیهوش پیداش کردیم
ویلیام: میدونم میدونم..الان فقط بیاین امیدوار باشیم که بیهوش میشه
ویلیام: مایا..مایا چرا از ویلا رفت؟!.. منظورم اینکه چیشد که از خونه رفت *جوابش رو میدونم فقط میخوام مطمعن باشم*
نیک:سر غذا دعوا کردیم..یعنی راستش رو بخوای سر همچی دعوا کردیم
یهو بدخلق شد بخاطر اون بود
ویلیام:.. آها..
نیک: چیزی شده؟!
ویلیام؛ هان؟!.. چی؟ آهان هیچی هیچی..
نیک: باشه *هانا چند لحظه مکث کرد*
هانا: مایا..*نیک چشم غره رفت*
هانا: قبل از اینکه مایا بره، با نیک بحثش شد... ولی دلیل اصلی رفتنش این نبود.
ویلیام:یعنی چی؟
هانا: مایا..*از چشمای نیک التماس میبرید*
ویلیام: راجب چی دعوا کردن! *نیک سریع به هانا نزدیک شد*
نیک: هانا اینجا! الان وقتش نیست
ویلیام: وقت چی نیست
هانا: امم..مایا..مایا از یک لباس خوشش اومد سر اون جر و بحث کردن
نیک: *انگار اب یخ ریخته باشن روم خشکم زد
هانا همه چیز رو خراب کرد
الان بیشتر بهمون شکلات میکنن*
لیون: عزیزم..الان وقتش نیست که تعریف کنی چیشد
منظور نیک این بود که لباسی که انتخاب کرده بود مناسب بیرون رفتن نبود پسرا بیرون میبننش
نیک: که معلوم شد مایا واسه خونه میخوادتش * نمیدونم با لیون داریم چه جوری داریم چرت و پرتی که هانا بافته رو باز میکنیم فقط میخوایم بابام شک نکنه*
همون لحظه صدای دستگاه داخل اتاق تغییر کرد.
هانا: مایا!
همه به سمت اتاق برگشتن. پرستار سریع وارد شد.*