ﺑﯿﺎ ﻭ ﻧﮕﺬﺍﺭ

ﺑﯿﺎ ﻭ ﻧﮕﺬﺍﺭ
ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻣﺎﻧﺪﻧﯽ ﻧﺒﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻣﯽ ِ ﺩﻝِ ﮐﻮﭼﮑﺖ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ
ﺗﻤﺎﻣﯽ ِﺗﻮ ﺭﺍ
ﯾﮑﺠﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺒﺮﺩ ...
ﮐﻪ ﻫﺮﻭﻗﺖ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻣﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻏﺖ
ﺁﻥ ﻫﻢ ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﺵ ﺧﻠﻮﺕ ﺷﺪ !!
ﺁﻣﺪ ﻭ ﺳﺮﺍﻏﺖ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ
ﺣﺎﻟﺖ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﯿﺪ
ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﺎﺯﯼ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺭﻓﺖ
ﮔﻢ ﻭ ﮔﻮﺭ ﺷﺪ
ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻧﯽ ﻭ ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﺍﺷﮏ
ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻧﯽ ﻭ ﭼﺮﺍ ﻭ ﺍﻣﺎ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ
ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺻﻼ ﻣﺎﻧﺪﻧﯽ ﻧﺒﻮﺩﻩ !
ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺮﻭ
ﺗﻮ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮﺵ ﻫﻢ ﺑﮕﯿﺮ
ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺎﻣﺖ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﺑﺮﺍﯼِ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺶ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﯼِ ﺗﻮﺳﺖ ...
ﻣﺎﻧﺪﻧﯽ
ﻫﺮﺟﺎ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ
ﺗﻮ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﯽ
ﺧﺎﻃﺮﺕ
ﺑﻮﯼِ ﺗﻨﺖ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ ...