ﺩﺧﺘﺮﮐﻢ ﺳﻪ ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮﺩ، ﯾﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ . ﺗﺎﺯﻩ ﻋﻘﻞﺭﺱ

ﺩﺧﺘﺮﮐﻢ ﺳﻪ ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮﺩ، ﯾﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ . ﺗﺎﺯﻩ ﻋﻘﻞﺭﺱ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ؛ ﺁﻥﻗﺪﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮔﻠﻮ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﭘﻮﺵ ﺳﻔﯿﺪ ﻭ ﺩﮐﺘﺮ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭ، ﺁﺧﺮﺵ ﺑﻪ ﺁﻣﭙﻮﻝ
ﺧﺘﻢ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻗﻄﻌﺎ؛ ﮐﻪ ﺷﺪ.
ﮔﻔﺘﻢ :
‏« ﻋﺰﯾﺰﮐﻢ ! ﺁﻣﭙﻮﻝ ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﻩ، ﮔﺮﯾﻪ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻩ، ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻢ
ﺑﻬﺖ ﺑﺰﻧﻦ. ﺍﮔﻪ ﺩﻟﺖ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﯾﻪ ﮐﻢ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻦ. ‏»
ﺍﯾﻦﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ ﻭ ﺍﺷﮏ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺍﻩﺍﻓﺘﺎﺩﻩﯼ
ﭼﺸﻤﺶ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﻣﯽﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﭘﺴﺮﮐﯽ ﻫﻔﺖ، ﻫﺸﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﻮﯼ ﺍﺗﺎﻕ ﺗﺰﺭﯾﻘﺎﺕ ﻧﻌﺮﻩ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﺑﺎﻻﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﺪﺍﯼ ﺍﻭ، ﺻﺪﺍﯼ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻣﯽﺭﺳﯿﺪ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ: ﺁﻣﭙﻮﻝ ﮐﻪ ﺩﺭﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭘﺴﺮﻡ،
ﺗﻮ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﯼ، ﻣﺮﺩﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ .
ﺭﻓﺘﯿﻢ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﮐﻢ ﺁﻣﭙﻮﻟﺶ ﺭﺍ ﺯﺩ ﻭ ﮔﺮﯾﻪﺍﺵ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﻪ ﺩﺭ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻧﺮﺳﯿﺪﻩ، ﮔﺮﯾﻪﺍﺵ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ .
ﺭﻓﺘﻨﯽ ﺳﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﮕﺎﻩ ﻋﺎﻗﻞ ﺍﻧﺪﺭ ﺳﻔﯿﻬﯽ
ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺳﻤﺖ ﭘﺴﺮﮎ ﮐﻪ ﺑﻐﻞ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻭﻟﻮ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺭﻭﯼ ﺻﻨﺪﻟﯽﻫﺎﯼ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ.
ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻪ ﻫﻔﺪﻩ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻼﺵ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺩﺧﺘﺮﻡ
ﻫﯿﭽﯽ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﻧﮕﯿﺮﺩ، ﻫﻤﯿﻦ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﺑﮕﯿﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ، ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ . ﻧﺮﯾﺰﺩ ﺗﻮﯼ
ﺧﻮﺩﺵ، ﭼﻮﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ﯾﺎ ﭼﻮﻥ ﺁﺩﻡ ﺑﺰﺭﮒﻫﺎ ﮔﺮﯾﻪ
ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ . ‏( ﻋﺠﺐ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺰﺭﮔﯽ!)
ﮐﻪ ﯾﺎﺩ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺑﺰﻧﺪ، ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺑﺰﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﺸﻮﺩ ﺗﻨﺪﯾﺲ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺣﻠﻢ ﻭ ﺷﮑﯿﺒﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﻥ
ﺧﻮﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺭﺩ، ﻭﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪﯼ
‏« ﻧﺎﯾﺲ ‏» ﻭ ‏« ﮐﻮﻝ ‏» ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻮﺿﺶ ﻣﺪﺍﻝ
ﺑﻪﺩﺭﺩﻧﺨﻮﺭِ ‏« ﻓﻼﻧﯽ، ﻭﺍﯼ، ﻫﯿﭻﻭﻗﺖ ﻧﺪﯾﺪﻡ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ
ﺑﺎﺷﻪ، ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺭﯾﻠﮑﺲ ﻭ ﺁﺭﻭﻣﻪ، ﺩﻟﺶ ﻣﺜﻞ ﺩﺭﯾﺎﺳﺖ ‏»
ﺭﺍ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﮕﯿﺮﺩ .
ﯾﺎﺩ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﻭﻗﺘﯽ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﺣﺎﻟﯽ ﻃﺮﻑ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻤﺎﻧﺪ؛ ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﺮﻭﺩ،
ﺩﺍﺩ ﺑﺰﻧﺪ ‏« ﺁﻫﺎﯼ! ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﺮﻭﯼ .
ﺍﺻﻼ ﻏﻠﻂ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﯼ ﻣﯽﺭﻭﯼ«!
ﺩﺍﺭﻡ ﺗﻼﺵ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺭﺍ ﺟﻮﺭﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺟﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﻓﻀﯿﻠﺖﻫﺎﯼ ﻧﺎﭼﯿﺰ ﻧﺒﺎﺷﺪ .
ﺟﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﺵ ﻧﺮﻭﺩ ﺁﺩﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﺩﻡ، ﻫﻤﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﻫﻢ ﺩﺍﺩ ﻣﯽﺯﻧﺪ، ﻫﻢ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ
ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﻭ ﻫﻢ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﺵ ﻣﺪﯾﻮﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥﺟﺎ، ﻫﻤﺎﻥﻭﻗﺖ، ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥﮐﺲ، ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻓﯽ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺰﻧﺪ، ﻧﺰﻧﺪ!!!