No copy...

No copy...
ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﻓﺎﻧﻮﺱ ﺷﺐ ﻫﺎﯼ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻡ ﻣﯿﺮﻭﻡ ‏( ﺧﺎﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻧﯽ ﺩﻝ‏) .. ﭼﺮﺍ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﯾﻢ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻌﺪ
ﺳﺮﯼ ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺩﻟﻤﺎﻥ ﺑﺰﻧﯿﻢ . ﻣﮕﺮ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭﺩﻧﯿﺎﯼ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻧﻤﺎﻥ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﯿﻢ. ﺗﻔﺎﻭﺗﯽ
ﺑﺮﺍﯼ
ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺩﺭﻭﻧﯽ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ ﻧﮕﺬﺍﺭﯾﻢ ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻃﻮﻝ ﺑﮑﺸﺪ ﺗﺎ
ﺗﻪ ﻧﺸﯿﻦ ﺷﻮﯾﻢ ﺍﺯ ﺩﺭﺩﻫﺎﯼ ﻧﺎ ﺗﻤﺎﻡ , ﺩﻝ ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﻭ
ﺗﺎﺭﻫﺎﯼ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯼ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﯼ ﻫﻢ ﺗﻠﻤﺒﺎﺭ ﺷﻮﺩ ﺩﺭﺩﯼ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻣﺰﻣﻦ ﻭ
ﻧﺎﻋﻼﺝ
ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻭﺡ ﺩﺭﻭﻧﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺎﯼ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻭﻗﺖ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺷﯿﺸﻪ ﺩﻟﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺎﮎ ﻫﺎﯼ ﻣﻤﺘﺪ ﺫﻫﻨﻤﺎﻥ ﺑﺸﻮﯾﯿﻢ ﺗﺎ ﺗﻬﯽ ﺷﻮﯾﻢ ﺍﺯ
ﻏﺒﺎﺭ ﺩﻟﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﻐﯿﯿﺮﯼ ﺷﻮﯾﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﻭﻧﯽ
ﻣﺎﻥ ﻭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻏﺒﺎﺭ ﺁﻟﻮﺩ ﺩﻟﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺘﮑﺎﻧﯿﻢ ﺗﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﻭﻧﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﺑﯽ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﻭ ﺑﯿﺎﻧﺪﯾﺸﻢ...!