الهی

الهی
بر سجّاده­ ام بنشان؛ انگشتانم را به قنوت فراخوان؛
ديده را به نَمی نه،
وبه يَمي شست و شو ده؛
كه اين همه آلايش جز به خروشان امواج بنيان‎كن، بركنده نمي­ گردد.
تو بنشان؛ تو بخوان؛ تو بشوي؛
كه آنچه تو مي­ كني كمال است و آنچه من مي­ كنم، نقصان.
ای درياي بي­ منتهاي من! اي رحمت! اي
رأفت! اي غفران!
گفتي: «بخوان مرا»
و من نخواندم و ندانستم كه چقدر محتاجم به اين خواندن.
گفتي: «من از حبل الوريدت به تو نزديك‎ترم» و من در باور انگشتانه­­ اي­ ام نگنجيد اين اقيانوس بي­كران معرفت.
گفتي: «هر لحظه خطاهايت را شاهدم» و من كودكانه، خود را پشت ديوار غفلت پنهان كردم و كبريت هوس را بر فتيلۀ عصيان نهادم.
امّا به بال­ هاي پروانگان حرمت قسم،
اين بار ديگر چنان كوله ­باري از ندامت بر دوش دارم كه
جز دستان رحمتت، هيچ كس را ياراي برداشتن آن نيست.
و من همين جا پشت در مي ­نشينم و همين كه گوشه چشمي بر من بيفكني، گدايانه گردن كج مي­كنم و مي­ گويم: «يا سريع الرضا! اِغْفِر لِمَن لايَمْلِكُ اِلاَّ الدُّعآء.».

#متن_نوشته_خاص#سجاده#قنوت#امواج_خروشان#دریای_بی انتهای_حق#اقیانوس_بیکران_معرفت#دست_رحمت#یا_سریع_الرضا