ﺁﻭﺍﻱ ﺩﺭﻭﻥ

ﺁﻭﺍﻱ ﺩﺭﻭﻥ
ﮐﺴﻲ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻢ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻱ ﭘﻴﺶ ﭼﺸﻢ ﺧﻠﻖ ﺑﻲ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﻣﻴﺮﺩ
ﻧﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺩﺭﻗﻠﺒﺶ ﻓﺮﻭﺗﺎﺑﻴﺪﻩ ﺷﻤﺸﻴﺮﻱ
ﻧﻪ ﺗﺎ ﭘﺮ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺳﻴﻨﻪ ﺍﺵ ﺗﻴﺮﻱ
ﮐﺴﻲ ﺭﺍ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﺑﻲ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮﻱ
ﻟﺒﺶ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﺩﺳﺘﺶ ﮔﺮﻡ
ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺷﺎﺩ
ﺗﻮ ﭘﻨﺪﺍﺭﻱ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺧﺎﻃﺮﻱ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻏﻢ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻢ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﺗﻨﺪﻱ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﻣﻲ ﺩﻭﺍﻧﺪ ﺷﻌﻠﻪ ﺩﺭ ﻧﻴﺰﺍﺭ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﺗﻠﺨﻲ ﮐﻪ ﻣﻲ ﺳﻮﺯﺩ ﺗﻦ ﺍﻳﻴﻨﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﮕﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻲ ﭘﻮﺳﺪ
ﺑﺴﺎﻥ ﻗﻠﻌﻪ ﺍﻱ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﮐﺰ ﻃﺎﻕ ﻭ ﺭﻭﺍﻗﺶ ﺧﺸﺖ ﻣﻲ ﺑﺎﺭﺩ
ﻓﺮﻭ ﻣﻲ ﺭﻳﺰﺩ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﻣﺮﮒ ﺑﻲ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮔﻲ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎﺩ ؟
ﮐﺴﻲ ﺍﻳﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺍﺩ ؟
ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺑﺎ ﺳﺮﺳﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺁﻭﺍﺭ
ﭼﻪ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪ ﺩﺭﻳﻦ ﺟﺎﻧﻬﺎﻱ ﺗﻨﮓ ﻭ ﺗﺎﺭ
ﭼﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﺩﺭﻳﻦ ﺩﻟﻬﺎﻱ ﻧﺎﻫﻤﻮﺍﺭ
ﭼﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﺩﺭﻳﻦ ﺷﺒﻬﺎﻱ ﻭﺣﺸﺖ ﺑﺎﺭ
ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪﺵ
ﻟﺒﺶ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﺩﺳﺘﺶ ﮔﺮﻡ
ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺷﺎﺩ
ﻧﻤﻲ ﺑﻴﻨﺪ ﮐﺴﻲ ﺍﻣﺎ ﻣﻼﻟﺶ ﺭﺍ
ﭼﻮ ﺷﻤﻊ ﺗﻨﺪﺳﻮﺯ ﺍﺷﮏ ﺗﺎ ﮔﺮﺩﻥ ﺯﻭﺍﻟﺶ ﺭﺍ
ﻓﺮﻭ ﭘﮋﻣﺮﺩﻥ ﺑﺎﻍ ﺩﻻﻭﻳﺰ ﺧﻴﺎﻟﺶ ﺭﺍ
ﺻﺪﺍﻱ ﺧﺸﮏ ﺳﺮ ﺑﺮ ﺧﺎﮎ ﺳﻮﺩﻥ ﻫﺎﻱ ﺑﺎﻟﺶ ﺭﺍ
ﮐﺴﻲ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ