آخرین پارت 💗
آخرین پارت 💗
لیلی دستش رو توی دست جونگکوک گذاشت و با کمک اون از تخت پایین اومد. جونگکوک قبل از اینکه اجازه بده قدمی برداره، خم شد و دمپایی‌هاش رو جلوی پاش جفت کرد.
لیلی با لبخند نگاهش کرد.
\- آقای جونگکوک، شما امروز زیادی مهربون شدیا!
جونگکوک صاف ایستاد و دست به سینه شد.
_ببخشید؟ یعنی من روزای دیگه مهربون نیستم؟
-نه، ولی امروز انگار یه چیزی شده!
_آره، فهمیدم اگه با خانومم مهربون نباشم، ممکنه با بالش کتکم بزنه!
لیلی خندید و دستش رو دور بازوی اون حلقه کرد.
-پس خوبه که حواست جمعه!
هر دو با خنده از اتاق بیرون رفتن و به سمت پله‌ها حرکت کردن.
همین که به آشپزخونه رسیدن، مادر جون با دیدنشون لبخند زد.
+بالاخره عروس قشنگم اومد! بیا ببینم حالت چطوره؟
لیلی به سمتش رفت و گونه‌ش رو بوسید.
-خیلی بهترم مامان جون.
مادر جون دستش رو روی پیشونی لیلی گذاشت.
+تب که نداری... ولی باید امروز حسابی استراحت کنی.
جونگکوک از پشت سر گفت:
_منم دقیقاً همینو بهش می‌گم، ولی خانوم ما اصلاً گوشش بدهکار نیست!
لیلی سریع برگشت.
-من کی گوش نمی‌دم؟!
_همین الان!
-مامان جون! ببین شوهرت چقدر منو اذیت می‌کنه!
مادر جون خندید.
+جونگکوک! بذار دخترم صبحونه‌ش رو بخوره، صبح اول وقت شروع کردی؟
جونگکوک با تعجب به مادرش نگاه کرد.
_مامان؟! من پسرتما!
+خب که چی؟!
لیلی از خنده روی صندلی نشست و جونگکوک زیر لب گفت:
_عجب خانواده‌ای داریم ما!
چند دقیقه بعد، لیلی مشغول خوردن سوپی بود که مادر جون براش آماده کرده بود. جونگکوک هم درست کنارش نشسته بود و هر چند لحظه یک‌بار نگاهش می‌کرد.
لیلی قاشقش رو پایین گذاشت.
-چیه؟ چرا اینجوری نگام میکنی؟
_دارم مطمئن می‌شم غذاتو می‌خوری.
-جونگکوک من بچه نیستم!
_مطمئنی؟ چون از صبح باید برای هر کاری باهات مذاکره کنم!
لیلی با شیطنت قاشقش رو به سمتش گرفت.
-بیا، تو هم بخور!
جونگکوک کمی جلو اومد و از قاشقش خورد.
_خوبه... ولی غذای دستپخت مامانم یه چیز دیگه‌ست.
لیلی چشم‌هاش رو ریز کرد.
-پس برو از مامانت بخور!
جونگکوک خندید و دستش رو روی دست لیلی گذاشت.
_نه، من غذای خودمو می‌خوام.
-کدوم غذا؟!
_همین خانوم کوچولویی که روبه‌روم نشسته!
لیلی خندید و با دست به بازوش زد.
-وای! چقدر لوسی تو!
مادر جون که از اون طرف آشپزخونه حواسش بهشون بود، خندید و گفت:
+خدا شما دوتا رو برای هم نگه داره. هنوزم مثل روزای اول ازدواجتونین!
جونگکوک با افتخار دست لیلی رو بالا آورد و بوسید.
_حتی بیشتر از روزای اول، مامان!
لیلی گونه‌هاش گل انداخت و سرش رو پایین انداخت.
بعد از صبحونه، جونگکوک اصرار داشت لیلی به اتاق برگرده و استراحت کنه.
اما لیلی که انگار تازه انرژی گرفته بود، مخالفت می‌کرد.
-من حالم خوبه! می‌خوام با مامان جون بشینم.
_باشه، پس منم می‌شینم کنارت.
-تو کار نداری؟
_دارم.
-پس برو دیگه!
جونگکوک چند لحظه با ناباوری نگاهش کرد.
_واقعاً داری شوهر نمونه‌ات رو از خونه بیرون میکنی؟
لیلی خندید.
-شوهر نمونه‌ام باید کاراشو انجام بده!
جونگکوک سرش رو تکون داد و گوشی‌اش رو برداشت.
_باشه خانومم. ولی قبل از رفتنم یه چیزی...
خم شد و پیشونی لیلی رو بوسید.
_هر وقت چیزی خواستی بهم زنگ بزن. حتی اگه فقط دلت خواست صدای منو بشنوی.
لیلی لبخند زد.
-چشم آقای من!
نزدیک ظهر بود که جونگکوک از اتاق کارش بیرون اومد. لیلی روی مبل نشسته بود و با مادرش تلفنی صحبت می‌کرد.
به محض اینکه چشمش به جونگکوک افتاد، با دست براش بوسه فرستاد.
جونگکوک هم با لبخند جوابش رو داد و کنارش نشست.
لیلی تماسش رو تموم کرد و سرش رو روی شونه‌ی اون گذاشت.
-جونگکوک؟
_جان دلم؟
-ممنونم.
_برای چی؟
لیلی انگشت‌هاش رو لابه‌لای انگشت‌های اون برد.
-برای اینکه همیشه حواست بهم هست... برای اینکه حتی وقتی بداخلاقم، بازم تحملم میکنی.
جونگکوک سرش رو چرخوند و بهش نگاه کرد.
_اولاً تو بداخلاق نیستی، فقط یکم شیطونی. دوماً من قرار نیست تحملت کنم، قراره دوستت داشته باشم. با تمام اخلاقای خوب و بدت.
لیلی لبخند زد.
-حتی وقتی بالش پرت می‌کنم سمتت؟
_اون یکی رو هنوز دارم بررسی می‌کنم!
هر دو خندیدن.
جونگکوک دستش رو دور شونه‌های لیلی محکم‌تر کرد و پیشونی‌اش رو به پیشونی اون تکیه داد.
_می‌دونی قشنگ‌ترین قسمت روزای من چیه؟
-چی؟
_اینکه آخر هر روز، هرچقدر هم خسته باشم، برمی‌گردم و تو رو کنار خودم دارم.
چشم‌های لیلی برق زد.
-منم همین حس رو دارم...
عصر، لیلی حالش خیلی بهتر شده بود. کنار پنجره نشسته بود و به آسمون نگاه می‌کرد که جونگکوک با دو فنجون نوشیدنی وارد اتاق شد.
یکی رو روی میز گذاشت و فنجون دیگه رو به دست لیلی داد.
_برای خانومم.
لیلی فنجون رو گرفت.
-ممنون آقای خوش‌تیپ.
لیلی دستش رو توی دست جونگکوک گذاشت و با کمک اون از تخت پایین اومد. جونگکوک قبل از اینکه اجازه بده قدمی برداره، خم شد و دمپایی‌هاش رو جلوی پاش جفت کرد.
لیلی با لبخند نگاهش کرد.
\- آقای جونگکوک، شما امروز زیادی مهربون شدیا!
جونگکوک صاف ایستاد و دست به سینه شد.
_ببخشید؟ یعنی من روزای دیگه مهربون نیستم؟
-نه، ولی امروز انگار یه چیزی شده!
_آره، فهمیدم اگه با خانومم مهربون نباشم، ممکنه با بالش کتکم بزنه!
لیلی خندید و دستش رو دور بازوی اون حلقه کرد.
-پس خوبه که حواست جمعه!
هر دو با خنده از اتاق بیرون رفتن و به سمت پله‌ها حرکت کردن.
همین که به آشپزخونه رسیدن، مادر جون با دیدنشون لبخند زد.
+بالاخره عروس قشنگم اومد! بیا ببینم حالت چطوره؟
لیلی به سمتش رفت و گونه‌ش رو بوسید.
-خیلی بهترم مامان جون.
مادر جون دستش رو روی پیشونی لیلی گذاشت.
+تب که نداری... ولی باید امروز حسابی استراحت کنی.
جونگکوک از پشت سر گفت:
_منم دقیقاً همینو بهش می‌گم، ولی خانوم ما اصلاً گوشش بدهکار نیست!
لیلی سریع برگشت.
-من کی گوش نمی‌دم؟!
_همین الان!
-مامان جون! ببین شوهرت چقدر منو اذیت می‌کنه!
مادر جون خندید.
+جونگکوک! بذار دخترم صبحونه‌ش رو بخوره، صبح اول وقت شروع کردی؟
جونگکوک با تعجب به مادرش نگاه کرد.
_مامان؟! من پسرتما!
+خب که چی؟!
لیلی از خنده روی صندلی نشست و جونگکوک زیر لب گفت:
_عجب خانواده‌ای داریم ما!
چند دقیقه بعد، لیلی مشغول خوردن سوپی بود که مادر جون براش آماده کرده بود. جونگکوک هم درست کنارش نشسته بود و هر چند لحظه یک‌بار نگاهش می‌کرد.
لیلی قاشقش رو پایین گذاشت.
-چیه؟ چرا اینجوری نگام میکنی؟
_دارم مطمئن می‌شم غذاتو می‌خوری.
-جونگکوک من بچه نیستم!
_مطمئنی؟ چون از صبح باید برای هر کاری باهات مذاکره کنم!
لیلی با شیطنت قاشقش رو به سمتش گرفت.
-بیا، تو هم بخور!
جونگکوک کمی جلو اومد و از قاشقش خورد.
_خوبه... ولی غذای دستپخت مامانم یه چیز دیگه‌ست.
لیلی چشم‌هاش رو ریز کرد.
-پس برو از مامانت بخور!
جونگکوک خندید و دستش رو روی دست لیلی گذاشت.
_نه، من غذای خودمو می‌خوام.
-کدوم غذا؟!
_همین خانوم کوچولویی که روبه‌روم نشسته!
لیلی خندید و با دست به بازوش زد.
-وای! چقدر لوسی تو!
مادر جون که از اون طرف آشپزخونه حواسش بهشون بود، خندید و گفت:
+خدا شما دوتا رو برای هم نگه داره. هنوزم مثل روزای اول ازدواجتونین!
جونگکوک با افتخار دست لیلی رو بالا آورد و بوسید.
_حتی بیشتر از روزای اول، مامان!
لیلی گونه‌هاش گل انداخت و سرش رو پایین انداخت.
بعد از صبحونه، جونگکوک اصرار داشت لیلی به اتاق برگرده و استراحت کنه.
اما لیلی که انگار تازه انرژی گرفته بود، مخالفت می‌کرد.
-من حالم خوبه! می‌خوام با مامان جون بشینم.
_باشه، پس منم می‌شینم کنارت.
-تو کار نداری؟
_دارم.
-پس برو دیگه!
جونگکوک چند لحظه با ناباوری نگاهش کرد.
_واقعاً داری شوهر نمونه‌ات رو از خونه بیرون میکنی؟
لیلی خندید.
-شوهر نمونه‌ام باید کاراشو انجام بده!
جونگکوک سرش رو تکون داد و گوشی‌اش رو برداشت.
_باشه خانومم. ولی قبل از رفتنم یه چیزی...
خم شد و پیشونی لیلی رو بوسید.
_هر وقت چیزی خواستی بهم زنگ بزن. حتی اگه فقط دلت خواست صدای منو بشنوی.
لیلی لبخند زد.
-چشم آقای من!
نزدیک ظهر بود که جونگکوک از اتاق کارش بیرون اومد. لیلی روی مبل نشسته بود و با مادرش تلفنی صحبت می‌کرد.
به محض اینکه چشمش به جونگکوک افتاد، با دست براش بوسه فرستاد.
جونگکوک هم با لبخند جوابش رو داد و کنارش نشست.
لیلی تماسش رو تموم کرد و سرش رو روی شونه‌ی اون گذاشت.
-جونگکوک؟
_جان دلم؟
-ممنونم.
_برای چی؟
لیلی انگشت‌هاش رو لابه‌لای انگشت‌های اون برد.
-برای اینکه همیشه حواست بهم هست... برای اینکه حتی وقتی بداخلاقم، بازم تحملم میکنی.
جونگکوک سرش رو چرخوند و بهش نگاه کرد.
_اولاً تو بداخلاق نیستی، فقط یکم شیطونی. دوماً من قرار نیست تحملت کنم، قراره دوستت داشته باشم. با تمام اخلاقای خوب و بدت.
لیلی لبخند زد.
-حتی وقتی بالش پرت می‌کنم سمتت؟
_اون یکی رو هنوز دارم بررسی می‌کنم!
هر دو خندیدن.
جونگکوک دستش رو دور شونه‌های لیلی محکم‌تر کرد و پیشونی‌اش رو به پیشونی اون تکیه داد.
_می‌دونی قشنگ‌ترین قسمت روزای من چیه؟
-چی؟
_اینکه آخر هر روز، هرچقدر هم خسته باشم، برمی‌گردم و تو رو کنار خودم دارم.
چشم‌های لیلی برق زد.
-منم همین حس رو دارم...
عصر، لیلی حالش خیلی بهتر شده بود. کنار پنجره نشسته بود و به آسمون نگاه می‌کرد که جونگکوک با دو فنجون نوشیدنی وارد اتاق شد.
یکی رو روی میز گذاشت و فنجون دیگه رو به دست لیلی داد.
_برای خانومم.
لیلی فنجون رو گرفت.
-ممنون آقای خوش‌تیپ.
- ۵۴
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
