ﻭ ﻣﻦ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻟﻢ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻱ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ

ﻭ ﻣﻦ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻟﻢ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻱ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻲ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺷﻌﺮ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎ ﺳﻮﺧﺘﻨﺪ
... ﺗﺎ ﺳﻨﺪ ﺳﻮﺧﺘﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺷﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻫﺎ
ﺁﺥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻦ
ﺁﻥ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﭼﻴﺰﻱ ﻣﺒﻬﻢ
ﮐﻪ ﺍﻧﻌﮑﺎﺱ ﻟﺮﺯﺍﻧﻲ ﺍﺯ ﺣﺲ ﺗﺮﺱ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﮐﻮﭼﮏ ﻭ ﺭﻧﮕﺎﺭﻧﮕﺸﺎﻥ ﻣﻲ ﺭﻗﺼﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﮔﻠﻬﺎ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ
ﻳﺎﺩﻡ ﻣﻲ ﺍﻳﺪ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻱ ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺣﺎﻧﻪ
ﺻﺤﺮﺍ ﺑﻪ ﺻﺤﺮﺍ
ﻭ ﺑﻬﺎﺭ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺭ
ﺩﺍﻧﻪ ﺩﺍﻧﻪ ﺑﻨﻔﺸﻪ ﻫﺎﻱ ﻭﺣﺸﻲ ﺭﺍ ﻳﮏ ﺩﺳﺘﻪ ﻣﻲ ﮐﺮﺩﻡ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺭ ﮔﺬﺭ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﭘﺮﺷﺘﺎﺏ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﻏﻔﻠﺖ ﺁﻥ ﺳﻮﺍﻝ ﺑﻲ ﺟﻮﺍﺏ ﮔﺬﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺘﻲ ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺭﻭﻍ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺑﺎﻗﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﮔﺮﻧﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺑﺴﺘﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻭﺍﺯﻱ ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺪﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻟﻲ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺍﻭ ﺭﺍ
ﮐﺴﻲ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻲ ﺩﺍﺭﻡ