سیاسی اجتماعی

سفرهای سؤال‌برانگیز به ‎باکو ، آیا با این دیپلماسی نباید به چین حق داد که به ایران نگاه شریک استراتژیک ندارد؟
در شرایطی که ‎چین با حجم سالانه بیش از ۲۰ میلیارد ‎دلار مبادلات تجاری رسمی، بزرگ‌ترین شریک اقتصادی ‎ایران به‌شمار می‌رود و در قالب توافق ۲۵ ساله، ظرفیتی بی‌نظیر برای جذب سرمایه و مقابله با تحریم‌ها فراهم کرده است، جای شگفتی است که رئیس دولت ایران حتی یک‌بار هم به ‎پکن سفر نکرده است.
در مقابل، طی همین مدت دو سفر رسمی و پرتبلیغات به ‎جمهوری آذربایجان انجام شده؛ کشوری که نه‌تنها سهمی بسیار اندک (کمتر از ۱ میلیارد دلار در سال) در تجارت ایران دارد، بلکه در ماه‌های اخیر به‌صراحت در صف دشمنان مردم ایران قرار گرفته است.
در جنگ اخیر ‎إسرائيل علیه ایران، انگشت اتهام به‌سمت باکو در زمینه‌ی همکاری اطلاعاتی با اسرائیل دراز شده است.
رسانه‌های رسمی جمهوری آذربایجان دائماً مطالبی ضدایرانی منتشر می‌کنند، سیاست خارجی آن کشور خصمانه است، و روابط نظامی با اسرائیل نه‌تنها پنهان نیست بلکه با افتخار اعلام می‌شود.
پهپادها و تسلیحاتی که ایران را تهدید می‌کنند، بارها از خاک آذربایجان عبور کرده‌اند، و سکوت در برابر این اقدامات عملاً به پذیرش تهدید در مرزهای شمالی تبدیل شده است.
با این حال، به جای آن‌که پاسخ متناسب به این اقدامات داده شود، تصویری از روابط گرم، دوستانه و بی‌سابقه با ‎الهام علی‌اف به نمایش گذاشته می‌شود.
چرا سیاست خارجی دولت ‎پزشکیان، کشوری را که عملاً به پایگاه ‎موساد در ‎قفقاز تبدیل شده، بر شریکی مانند چین که در کنار ایران ایستاده، ترجیح می‌دهد؟
دلیل این میزان مدارا، اغماض و حتی صمیمت با باکو چیست؟
و اگر اولویت روابط خارجی، منافع ملت ایران است، این انتخاب‌های متناقض و خطرناک در شرایطی که بیش از همیشه به حمایت اقتصادی، سیاسی و نظامی چین احتیاج داریم چگونه قابل توجیه‌اند؟
✍️دکتر مهدی رباطی

#ایران
#اگاهی
#سرطان_اصلاحات